Lewatywa.
Chodziłam koło tego tematu jak pies koło jeża. Nieufnie, ostrożnie, pomna na doświadczenie ze szpitala gdzie zabieg był szybki, bardzo nieprzyjemny w odczuciu i bardzo nieprzyjemny w wypróżnianiu się. Któregoś jednak dnia Pan nakazał kupić zestaw w aptece i największą strzykawkę jaka jest. Przyniosłam, ale zostało to odłożone, choć od czasu do czasu Pan wspominał, że może by tak... I przyznam szczerze że miałam nadzieję, że odpuści.
Scena zaczęła się względnie niewinnie-Pan zapowiedział hak i zbliżenie analne, nakazał przygotować rzeczy. W wannie, wraz z goleniem, więc wzięłam szybki prysznic i czekałam. A Pan mówi, że w takim razie spróbujemy z lewatywą i czy czuję się na siłach.
Nogi mi się w moment ugięły. To taki strach przed bólem, przed wstydem związanym z wypróżnieniem, generalnie masa pomniejszych rzeczy od higieny po sposób wprowadzania. Zgodziłam się jednak, bo nie mogę tego odwlekać w nieskończoność, zwłaszcza, że jestem w domu-nie w szpitalu, i zwyczajnie oddaję się w Pańskie ręce, co ja mam do gadania. Zaczął od włożenia obroży, zapięcia jej ciaśniej i napełnienia strzykawy letnią wodą 50 ml. Drugi raz 100 ml. Trzeci 100 ml. Czwarty 100 ml. Przy trzecim użył za gorącej wody, było to bardzo niekomfortowe. Bardzo przy tym był podniecony-nie sądziłam, że tak bardzo się nakręci
Wracając jednak, po włożeniu haka przywiązał mi go nad plecami do obroży paskiem z regulacją. Wystarczyło pociągnąć w górę, by pasek się zacieśnił, hak podniósł, nie przesuwało się z powrotem w dół. Więc zajęłam się Jego goleniem, później myciem. Wyginając się przy tym coraz bardziej, żeby tylko nieco sobie ulżyć w ciągnięciu w tyłku. Po skończeniu, obsługa oralna, On zacieśniał coraz bardziej, obroża podduszała, starałam się łapać tlen i jednocześnie robić Mu dobrze jak najlepiej. On jednak w pewnym momencie wstał, wyszedł poza wannę, pociągnął mnie do góry na kolana i zaczął sobie robić dobrze moimi piersiami.
Odlatywałam coraz bardziej, coraz bardziej odczuwałam własne fizyczne ograniczenia, wygięty kręgosłup w łuk, ciągnący hak, niedobór tlenu-wszystko. Jego, robiącego sobie mną dobrze, z miną, na wspomnienie której robię się mokra.Wiedziałam, że cokolwiek dzisiaj nie zrobi, cokolwiek się nie stanie, to ja dam rade to znieść, uczestniczyć w tym i czerpać z tego maksymalnie.
Pełne oddanie. To czuję w takich momentach; nie jestem sobą, jestem Jego. I kiedy On był na najlepszej drodze do wyciśnięcia moich możliwości jeszcze bardziej, kiedy zbliżyłam się do omdlenia, kiedy miał TEN wzrok....
Musieliśmy przerwać.
Dziecko się przebudziło.
Niestety, czasem się zdarzy podczas aktywności, że musimy przerywać. Niestety również, stan z którego musieliśmy oboje się wybić nagle, już nie wrócił w takiej sile. Niestety, tak bywa. Jest to ograniczenie, które musimy zaakceptować. Niestety-ale lepiej tak jak w ogóle.
W każdym razie seans zakończył się seksem analnym (niezbyt lubię wyciąganie haka ale cóż ;) ).
-------------------
To, gdzie popełnił błąd, to podjął aktywność niedługo po wykonaniu
lewatywy-stąd bardzo duży dyskomfort przy haku (uwierał bardziej jak zwykle) i zbliżeniu analnym
później. Ale nie wiedzieliśmy-od tego są właśnie takie pierwsze razy, na
przyszłość jak coś: lewatywa-i ze 2-3 h przerwy. Na pewno więcej wody/lub wywaru z rumianku, bo tak po trochu wody po trochu działało. Na pewno już nie będę się tak bała-w domowych warunkach to niebo a ziemia ze szpitalem.
Kolejna granica przesunięta.
Pełne oddanie.
OdpowiedzUsuńTo clue tego, co ja też czuję oddając się ufnie w Pana ręce. Uwielbiam to uczucie.
Związanie, oczekiwanie a przy tym pewność, że nic złego mnie nie spotka i mogę się skupić tylko na Panu..
No i ta granica u nas czeka na przesunięcie dopiero ;)