Przede wszystkim słowa, słowa, słowa.
Czy określam siebie jako uległą, czy jako niewolnicę-myślę, że oba pojęcia są prawidłowe. Nie skłaniam się, że jestem bliżej tego, czy tamtego, choć biorąc pod uwagę obszar, po którym się poruszam, to już dawno zwykła uległość nie jest.
Zaczęłam się zastanawiać nad tym po raz pierwszy, kiedy zaczęłam rozważać, gdzie jest się granica, a także po rozmowie ze znajomym Dominującym, który oddał swoją su w używanie (na jej własną prośbę) i-co chyba najbardziej dla mnie wtedy niepojęte-był tym zachwycony. Długo nie mogłam się otrzepać z tego wyznania, w końcu porozmawiałam o tym z Panem. Czy oddałby mnie w używanie lub sprzedał. Zadałam
to pytanie, nie dlatego, że nie byłam pewna-ja doskonale wiedziałam, co odpowie.. Pan zna mnie całą-zna
wszystkie moje wady i zalety, wszelkie mocne strony i najskrytsze
słabości. Zadałam je, bo jestem z Nim szczera, a to po prostu mnie zatruwało.
Jego stanowisko jest takie jakie było-obserwatorzy ok, ale nikt dalej z butami (lub bez) nie wejdzie. To samo w drugą stronę, jesteśmy zbyt zachłanni na siebie, zbyt związani emocjonalnie, by to po prostu zniszczyć zwykłą zachcianką, lub realizacją fantazji. Wspominałam już, że są rzeczy, które nie powinny wychodzić poza krawędź mojej głowy. To że fantazjuję o niektórych rzeczach nie świadczy o tym, że chciałabym je zrealizować realnie.
Powiedziałam Mu jednak wtedy, że gdyby miał takie widzimisię, cel, lub po prostu bardzo tego chciał-nie dyskutuję, robię to dla Jego przyjemności. Jego zdanie również znam, ale za to pytanie i zwątpienie wtedy dostałam karę (głowa pod kran, woda o różnej temperaturze i bardzo... po prostu rżnięcie od tyłu, każąc co chwila powtarzać, że jestem tylko Jego).
Tak samo gdyby przyprowadził inna kobietę. Wiem, że bardzo by mi się to nie spodobało-ale uczestniczyłabym w tym z oddaniem. Nie jestem jedynie pewna, jak dalej wyglądałby nasz związek, jak dalej
wyglądałaby nasza relacja-czy byłoby to jednorazowe, czy częste
realizowanie tego, również w jaki sposób patrzylibyśmy na siebie.
A może nasze podejście wynika z tego, że jesteśmy pierwszymi partnerami dla siebie, stąd wszelkie odstępstwo od tego stanu powoduje u mnie bardzo duży niepokój.
Nie wiem i nigdy się nie dowiem, ponieważ to jest nasza granica, której nigdy nie przekroczymy.
Są rzeczy które codziennie odkrywam-niektóre mocno kłócą się z moim postrzeganiem rzeczy-niektórych nigdy nie zrozumiem, choćbym bardzo się starała. Wszystkie jednak akceptuję, bo tyle ścieżek, ile ludzi i najgorsze co można zrobić, to odczuwanie i realizacja cudzych potrzeb. Chyba za dużo czytam i za dużo szukam-mam za wiele pytań, na które moje własne odpowiedzi są niewystarczające.
Czy Pan tego chce, czy nie chce, ale
stopniowo, latami, coraz bardziej oplatał mnie, a mi to zwyczajnie
odpowiadało-ba, nie wyobrażam sobie obecnie inaczej, co jest śmieszne biorąc pod uwagę lata wcześniej, gdzie buntowałam się jak mogłam o "swój kawałek podłogi".
Wszystkie dziedziny mojego życia, we wszystkim pytam Go o Jego zdanie (lub zgodę), choć z pozoru wydaje się inaczej.
I nie ma u nas zastosowania DD, co może wydawać się dziwne.
Pan również nie ma potrzeby być konsekwentnym na niektóre przewinienia. Czy to wada, czy zaleta, że są miejsca w których mam sporo luzu? Nie wiem, ale wiem że jest to kwestia mocno indywidualna.
Mi jest obecnie idealnie. A perspektywa ulepszania tego-jest czystą przyjemnością, której chcę doświadczać.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz