poniedziałek, 12 marca 2018

rape play


Mam fantazje, które mogą zostać zrealizowane tylko w hermetycznych warunkach, lub nie mogą wychodzić poza krawędź mojej głowy dla mojego własnego bezpieczeństwa psychicznego.

Ponieważ ufam Mu, mogę Mu się oddać bezgranicznie i wiem, że On będzie wiedział kiedy przestać (mamy hasło bezpieczeństwa, i naprawdę bardzo rzadko go używam), możemy sobie pozwolić na coś więcej, co stanowczo przekracza wszelkie ramy etyki i zrozumienia, a już po wszystkim możemy przejść do porządku dziennego.

To jest paradoksem samo w sobie, gdzie panicznie boję się gwałtu realnego, już na samą myśl pocę się ze strachu, nie jestem w stanie nawet oglądać filmów zawierających takie sceny-ale rape play zaspokaja moją swoistą potrzebę, prowadząc mnie w takie rejony, że mogę o tym opowiedzieć jedynie mojemu Panu. To jest też jedno z kryterium w pornosach (zależy od nastroju czego w danym momencie szukam), które lubię oglądać. Kto to zrozumie?
Mój paradoks jednak oboje akceptujemy. Wręcz oboje mamy ukierunkowane potrzeby tego typu.
Idea odegrania tej sceny wlokła się za mną jeszcze zanim weszliśmy w relację, pierwsza próba miała miejsce lata temu (początki związku). Było szybko, bardzo brutalnie i bardzo bezosobowo-i bardzo to przeżyłam, najpierw negatywnie, ale później coraz częściej łapałam się na myśleniu o tamtej sytuacji.
Obecnie Pan od czasu do czasu wchodzi w tą rolę, a ja się temu poddaję i bardzo osobiście to przeżywam, zatracając się w tym, co ze mną robi.

I wczoraj była właśnie ta scena, z racji pory (środek nocy), nie bawiliśmy się w żadne inne konwenanse. Po wszystkim po prostu wtuliliśmy się w siebie i zasnęliśmy.








Brak komentarzy:

Prześlij komentarz