Coś robię, a Ty podchodzisz od tyłu i łapiesz mnie za włosy, drugą ręką dociskasz do siebie.
Szepczesz mi do ucha, że mam 10 minut na prysznic, po którym mam nago przyjść do pokoju.
Wykonuje polecenie, zdążyłam..
Ledwie przekroczyłam próg pokoju, Ty, poczekawszy przy wejściu łapiesz mnie i zakładasz opaskę na oczy. Jestem zdezorientowana, taka nagła ciemność momentalnie wyostrza moje pozostałe zmysły.
Czuję Twój zapach-znaczy jesteś gdzieś z boku. Słyszę Twój oddech, delikatne stąpanie Twoich stóp i odgłos, którego nie jestem w stanie zidentyfikować. Miękki, lekko skrzypiący. Słyszę również jak bierzesz moją ulubioną trzepaczkę-ma taki charakterystyczny dźwięk, kiedy bierzesz ją do ręki, a potem robisz zamach.
Jeden, drugi, trzeci. Czuję przyjemne pieczenie na dużych obszarach ciała. Pośladki, uda, plecy.
Zaczynasz mi tłumaczyć zasady tej gry-przez 20 minut mam chodzić tylko po kwadratach wiedziona jedynie Twoim głosem i naprowadzaczem w postaci trzepaczki w przypadku wyjścia poza niego. Co kwadrat będziesz mi zadawał pytanie na które muszę odpowiedzieć, żeby pójść dalej. Mam 'zaliczyć' wszystkie.
Taka doroślejsza i ciut ulepszona wersja dziecięcej gry "podłoga to lawa".
Kwadraty poczuję pod stopą, są piankowe (więc to to słyszałam), ale nie wiem jak i gdzie są rozłożone na podłodze, nie zdążyłam w ogóle zarejestrować tego, że na niej coś leży. Kwadratów jest 10.
Z uśmieszkiem życzysz mi powodzenia i dajesz zachętę w postaci trzepnięcia w prawy pośladek, po czym słyszę piknięcie stopera.
Więc zaczynam, od prawej nogi, wiedziona Twoimi podpowiedziami, udaje mi się tąpnąć na kwadrat pierwszy. Zadajesz mi pytanie, czy chcę pieszczotę na piersi. Tak! Panie, chcę. To było podchwytliwe pytanie, bowiem zarobiłam po dwie klamerki (te małe drewniane france) na każdą pierś.
Idę dalej, lewą stopą w powietrzu jakoś magicznie próbuję wyczuć gdzie jest kwadrat. Bach, zahaczam o niego dużym palcem, jednak reszta stopy ląduje poza.
Uderzenie w lewe udo pieczo bardzo. Nie muszę go widzieć, żeby wiedzieć, że odcisnął się misterny wzorek ułożonych wiklinek. Cofam stopę na właściwe pole i znów pytanie. Czy uwierają mnie te klamerki, które dostałam przed chwilą. Odpowiadam zgodnie z prawdą, że jeszcze ich nie czuję, że pewnie z czasem, jak zwykle, zaczną dokuczać coraz bardziej. Głaszczesz mnie po piersiach, po czym dopinasz kolejne dwie.
I znów podpowiedzi, przeszłam kolejny kwadrat i pytanie, czy jestem już mokra. Sprawdzam ręką, idealna wilgoć-jeszcze się nie wylewa, ale już umożliwi swobodne wejście. Każesz mi wziąć palce do buzi (wykonuję) i kieruje mnie dalej.
Kolejny, czwarty kwadrat znajduję po dłuższym wahaniu stopą w powietrzu. Tym razem pytanie, jak tam mój tyłeczek. Odpowiadam, że tak jak zawsze-gotowy na wszystko. I czuję po chwili ten mentolowy żel i wślizgujący się Twój palec. Albo dwa palce. Nie wiem, odczuwam coraz większą przyjemność, klamerki zaczynają mnie szczypać, ale po chwili wyciągasz palce z mojego tyłka i każesz iść dalej.
Ale przede mną jeszcze trochę do przejścia. Piąty kwadrat znajduję za drugim podejściem, zarabiając wiklinką w udo prawe i oba pośladki. Tym razem zapytałeś, czy chcę 2 czy 4 klamerki. Odpowiadam, że dwie. Kolejne dołączają, to już po sześć na każdej i ciągną mnie coraz bardziej. Zaczynam się za bardzo skupiać na tym, że mnie szczypie oraz na tym, że pieką mnie ślady na nogach i nie trafiam w szósty kwadrat. Tym razem dostaję w plecy.
Delikatnie tąpnęłam, z ulgą na ten szósty kwadrat. Pytasz, na jakie nowe 'zabawki' patrzyłam na internecie. Więc staram się skupić, szklane korki analne, kulki gejszy na bluetooth. Kształty, kolory, cena.
Siódmy kwadrat trafiam znowu, tym razem każesz wystawić język-i zapinasz na nim trzy klamerki. Ból, ból, ból... Pytasz, czy boli-z klamerkami na języku wychodzi seplenienie więc tylko kiwam głową że tak.
Na ósmy również udaje mi się stanąć bez pomyłki-więc decydujesz 'o kole ratunkowym' do wykorzystania. Czyli przewlekasz sznureczek przez klamerki na moich piersiach i, ciągnąc za nie, prowadzisz mnie na kwadrat 9. Tu pytasz mnie, czy mam dość-kiwam głową że nie, choć ból z kroku na krok stawał się nie do wytrzymania. Zawsze staram się przeskoczyć coraz dalej i dalej swoje własne ograniczenia-a na takim końcu już wstyd się poddać.
Kwadrat numer 10 trafiam stopą dopiero za trzecim podejściem, zarabiając uderzenie w ramiona i w brzuch.
Na stoperze zostały jeszcze niecałe 3 minuty-to oznacza zadanie wykonane. Zdejmujesz mi opaskę, patrzysz na mnie w taki sposób w jaki lubię-jesteś dumny. I widzę, że teraz chcesz wejść we mnie, zatopić się, zrobić sobie mną dobrze. Powoli zdejmujesz wszystkie klamerki, jako ostatnie zdejmujesz te z języka.
Całujesz go, masujesz swoim językiem. Wchodzisz od tyłu bez problemu-wyciekająca wydzielina zaczęła spływać już po nogach. A ja odlatuję. Ból po prostu przekuł się w rozkosz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz