Tak mnie naszło wczoraj na samotnej wyprawie na spacer do lasu :)
Mistrz zapowiedział na dzień następny mały wyjazd i wydał dyspozycje jak mam się przygotować: szklana kulka w cipce, bez majtek (!), koronkowy stanik, na to sukienka i baleriny. Do plecaczka miałam zapakować sznurki i apaszkę.
Więc zgodnie z Jego wolą, na wyznaczoną godzinę byłam gotowa, zeszliśmy do auta. Usiadłam z przodu, ale Mistrz kazał się przesiąść do tyłu, zapiął i zawiązał oczy apaszką, do ust włożył knebel, a do uszu stopery. Jakoś nieswojo, ale i podniecająco, zwłaszcza kiedy auto delikatnie bujało na wybojach. Nie wiem, ile jechaliśmy, ale czułam jak jeździ na kilku zakrętach, w dół, w górę, a później ciągle w górę. Pomyślałam, że może jedzie ze mną do lasu - nie pomyliłam się. Wysiadłam z auta, już w myślach dziękując za balerinki... Ale Mistrz kazał je zdjąć i sobie oddać.
Tortura ! Chodzić po igliwiu, szyszkach i małych gałązkach, oraz trzymając w miarę tempo normalnego chodu. Czułam ślizgające się po łydkach paprocie i borowiny, oraz ostrawe krzaki ostrężnic; one delikatnie rozcinały skórę. Dziwnie było nie słyszeć towarzyszącego tym krokom szelestu, tak naturalnego dla lasu. Miałam wrażenie, że idziemy wieczność, ale w którymś momencie zatrzymaliśmy się. Mistrz przesunął mnie parę kroków w bok, aż na plecach poczułam korę jakiegoś sporego drzewa. Czułam powoli oplatające sznury, po kolei: ręce nad głowę, nogi w rozkroku, szyja (tak, że czułam luz, jednak nie mogłam zbytnio kręcić głową). Ostatecznie nie mogłam się ruszyć. Odsłonił moje piersi (staniczek zostawił) i ...
Cisza.
Nie czułam Mistrza blisko, nie słyszałam nic. Nie wiedziałam więc, czy jest gdzieś niedaleko i patrzy, czy może poszedł i zostawił mnie taką przywiązaną, w sumie cholera wie. Czy byłam gdzieś blisko szlaku, czy może gdzieś wgłąb lasu. Jeśli ktoś wtedy tamtędy szedł - musiał się nieźle zdziwić. Zakneblowana, uwiązana do drzewa kobieta, z biustem w koronce na wierzchu. Taka niepewność... Ale i pewność, że Mistrz niedługo wróci, że nie zostawi mnie samej w lesie. Ale minuty mijały, nic się nie działo, stopy zaczynały coraz bardziej boleć, czułam wszystkie ranki na nogach. Czułam, jak zaczęłam się pocić, wydzieliny spływały po udach, ręce bolały a szyja, choć luźniej opleciona, coraz bardziej ocierała się o linkę.
W pewnym momencie poczułam szarpnięcie za łańcuszek od kulki - i doszłam nagle. To było tak ogromne zaskoczenie, że odruchowo krzyknęłam, jednak knebel po mistrzowsku zdusił dźwięk. Doszłam na mokro, poczułam jak Mistrz rozprowadza to ręką po moich udach, drugą ręką wyjął knebel i pocałował mnie w usta. Następnie odwiązał nogi, uniósł je na swoje biodra.... I wszedł z całą siłą. Doszłam po raz drugi, w tym samym momencie co On.
Po tym akcie delikatnie opuścił mnie na ziemię, powoli odwiązał ręce, szyję, Wyjął stopery, przytulił. Pomógł iść parę kroków, po czym posadził na czymś miękkim (kocu?). Poczułam jak delikatnie oczyszcza moje stopy, a później smaruje je maścią. Pomasował je jeszcze przez chwilę, ubrał balerinki. Pomógł wstać, zaprowadził do auta, posadził na miejscu z przodu, zapiął. Poczułam jak rusza, jak zjeżdżamy w dół...
Apaszkę z oczu zdjął mi dopiero pod domem.
ART DECO
Tortura ! Chodzić po igliwiu, szyszkach i małych gałązkach, oraz trzymając w miarę tempo normalnego chodu. Czułam ślizgające się po łydkach paprocie i borowiny, oraz ostrawe krzaki ostrężnic; one delikatnie rozcinały skórę. Dziwnie było nie słyszeć towarzyszącego tym krokom szelestu, tak naturalnego dla lasu. Miałam wrażenie, że idziemy wieczność, ale w którymś momencie zatrzymaliśmy się. Mistrz przesunął mnie parę kroków w bok, aż na plecach poczułam korę jakiegoś sporego drzewa. Czułam powoli oplatające sznury, po kolei: ręce nad głowę, nogi w rozkroku, szyja (tak, że czułam luz, jednak nie mogłam zbytnio kręcić głową). Ostatecznie nie mogłam się ruszyć. Odsłonił moje piersi (staniczek zostawił) i ...
Cisza.
Nie czułam Mistrza blisko, nie słyszałam nic. Nie wiedziałam więc, czy jest gdzieś niedaleko i patrzy, czy może poszedł i zostawił mnie taką przywiązaną, w sumie cholera wie. Czy byłam gdzieś blisko szlaku, czy może gdzieś wgłąb lasu. Jeśli ktoś wtedy tamtędy szedł - musiał się nieźle zdziwić. Zakneblowana, uwiązana do drzewa kobieta, z biustem w koronce na wierzchu. Taka niepewność... Ale i pewność, że Mistrz niedługo wróci, że nie zostawi mnie samej w lesie. Ale minuty mijały, nic się nie działo, stopy zaczynały coraz bardziej boleć, czułam wszystkie ranki na nogach. Czułam, jak zaczęłam się pocić, wydzieliny spływały po udach, ręce bolały a szyja, choć luźniej opleciona, coraz bardziej ocierała się o linkę.
W pewnym momencie poczułam szarpnięcie za łańcuszek od kulki - i doszłam nagle. To było tak ogromne zaskoczenie, że odruchowo krzyknęłam, jednak knebel po mistrzowsku zdusił dźwięk. Doszłam na mokro, poczułam jak Mistrz rozprowadza to ręką po moich udach, drugą ręką wyjął knebel i pocałował mnie w usta. Następnie odwiązał nogi, uniósł je na swoje biodra.... I wszedł z całą siłą. Doszłam po raz drugi, w tym samym momencie co On.
Po tym akcie delikatnie opuścił mnie na ziemię, powoli odwiązał ręce, szyję, Wyjął stopery, przytulił. Pomógł iść parę kroków, po czym posadził na czymś miękkim (kocu?). Poczułam jak delikatnie oczyszcza moje stopy, a później smaruje je maścią. Pomasował je jeszcze przez chwilę, ubrał balerinki. Pomógł wstać, zaprowadził do auta, posadził na miejscu z przodu, zapiął. Poczułam jak rusza, jak zjeżdżamy w dół...
Apaszkę z oczu zdjął mi dopiero pod domem.
ART DECO
Jakoś nigdy nie miałam odwagi podzielić się publicznie swoimi fantazjami..zaczyna kusić ale tak wiele przelatuje ich przez głowę że..:) No i fantazje te do zrealizowania mają to do siebie że nie z każdym były by tym co chcialo by się przeżyć:D
OdpowiedzUsuńAnanka, rozumiem Cię :)
UsuńCo do publicznego, już ktoś kiedyś zapytał o mój ekshibicjonizm słowny ;) i odpowiedziałam wtedy, że blog traktuję jako osobistego powiernika, gdzie zrzucam wszystko to, co krąży mi po głowie w temacie klimatu bdsm oraz seksu. Trzeba jednak pamiętać, że mimo że wpisy są szczegółowe, to są to tylko szczegóły najistotniejsze - wszystko pomiędzy zostaje dla mnie i dla Mistrza.
Fantazje tym bardziej, bo są to zarówno wskazówki dla M. i inspiracje na to, co bym z miłą chęcią doświadczyła, jak i podpowiedzi dla innych, pomysły na realizację czegoś fajnego :)
Pięknie napisana fantazja :)
OdpowiedzUsuńdziękuję :) i mam nadzieję, że zostanie w niedalekim czasie zrealizowana :}
Usuń