środa, 8 sierpnia 2018

teoria

Moja bardzo luźna rozkmina.

Rozmawiając z ludźmi, mam wrażenie że ci, którzy chwalą się swoją dojrzałością, wcale a wcale dojrzali nie są. Łatwo ich obrazić byle pierdołą, wszystko wiedzą lepiej (jeśli mają rację - super!), udowadniają swoją "dojrzałość", w zasadzie głównie o niej mówiąc (aż chce się zacytować "eine tausendmal wiederholte Luge wird wahr").
W chwili prawdziwego problemu często zamiast stawić temu czoła i zdobyć wiedzę i doświadczenie - unikają rozwiązania go. Czy wiek ma coś do rzeczy? U połowy ludzi ma, u połowy nie ma. Ci zaś prawdziwie dojrzali zwykle ... po prostu biorą wszystko na klatę, ze świetnym dystansem do siebie i do świata. Wiele można u nich podpatrzeć, wiele się można od nich nauczyć. Biorą wszystko ze spokojem, bardzo obiektywnie.

Dojrzałość to dla mnie cecha która przychodzi wraz z doświadczeniem, by z każdego powodzenia lub niepowodzenia wyciągnąć stosowne wnioski i umieć je dostosować do siebie. I wiek nie ma tu nic do rzeczy.

8 komentarzy:

  1. no ale jeśli nie użyć słowa "dojrzałość" to trzeba używać "starość" ,,to tak zupełnie nie w temacie :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. niekoniecznie starość, te dwie cechy nie zawsze lubią iść w parze ;)

      Usuń
  2. Odpowiedzi
    1. raczej jedna z myśli które gonią po głowie i od czasu do czasu się dzielę czymś takim ;)

      Usuń
  3. Całkiem celnie ujęte :)
    Zawsze kieruję się zasadą, że problemy są po to aby je rozwiązywać, a nie przez nie załamywać ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. :) bardzo mi się podoba Twój post :)

    OdpowiedzUsuń