Moja bardzo luźna rozkmina.
Rozmawiając z ludźmi, mam wrażenie że ci, którzy chwalą się swoją dojrzałością, wcale a wcale dojrzali nie są. Łatwo ich obrazić byle pierdołą, wszystko wiedzą lepiej (jeśli mają rację - super!), udowadniają swoją "dojrzałość", w zasadzie głównie o niej mówiąc (aż chce się zacytować "eine tausendmal wiederholte Luge wird wahr").
W chwili prawdziwego problemu często zamiast stawić temu czoła i zdobyć wiedzę i doświadczenie - unikają rozwiązania go. Czy wiek ma coś do rzeczy? U połowy ludzi ma, u połowy nie ma. Ci zaś prawdziwie dojrzali zwykle ... po prostu biorą wszystko na klatę, ze świetnym dystansem do siebie i do świata. Wiele można u nich podpatrzeć, wiele się można od nich nauczyć. Biorą wszystko ze spokojem, bardzo obiektywnie.
W chwili prawdziwego problemu często zamiast stawić temu czoła i zdobyć wiedzę i doświadczenie - unikają rozwiązania go. Czy wiek ma coś do rzeczy? U połowy ludzi ma, u połowy nie ma. Ci zaś prawdziwie dojrzali zwykle ... po prostu biorą wszystko na klatę, ze świetnym dystansem do siebie i do świata. Wiele można u nich podpatrzeć, wiele się można od nich nauczyć. Biorą wszystko ze spokojem, bardzo obiektywnie.
Dojrzałość to dla mnie cecha która przychodzi wraz z doświadczeniem, by z każdego powodzenia lub niepowodzenia wyciągnąć stosowne wnioski i umieć je dostosować do siebie. I wiek nie ma tu nic do rzeczy.
no ale jeśli nie użyć słowa "dojrzałość" to trzeba używać "starość" ,,to tak zupełnie nie w temacie :D
OdpowiedzUsuńniekoniecznie starość, te dwie cechy nie zawsze lubią iść w parze ;)
UsuńCałkiem dojrzala rozkmina :-)
OdpowiedzUsuńraczej jedna z myśli które gonią po głowie i od czasu do czasu się dzielę czymś takim ;)
UsuńCałkiem celnie ujęte :)
OdpowiedzUsuńZawsze kieruję się zasadą, że problemy są po to aby je rozwiązywać, a nie przez nie załamywać ;)
bardzo dobre podejście :)
Usuń:) bardzo mi się podoba Twój post :)
OdpowiedzUsuńdziękuję :)
Usuń