Podobno pierwszych razów się nie zapomina.
A ja zapomniałam.
Nie potrafię powiedzieć, kiedy po raz pierwszy przekroczyliśmy barierę waniliowego seksu.
Za to doskonale pamiętam pierwszą sesję prowizorkę, dokładnie na 10 wspólnych lat (2015). Ta sesja była pierwsza... po czym nastąpiła niemal roczna przerwa, chyba że powinnam policzyć używanie zabawek do seksu, bez zachowania zasad Pan-uległa. Warto jednak wspomnieć, że od czegoś trzeba było po prostu zacząć.
Jak dzieci we mgle, czerpaliśmy taką radość z pierwszego podstawowego zestawu: kajdanki, obroża, smycz, lina. Mini flogger, kulki gejszy, wibrujące jajeczka.
On uczący się zakładać, ja-przyjmować to. Potem mnie podziwiał, jak eksponat.
Pomimo, że wszystko było nieporadne i bez zachowania jakichkolwiek punktów odniesienia-to nam było dobrze, a seks wspaniały jak nigdy dotąd.
Wspominam to jednak, bo od tamtego momentu "kolekcja" zaczynała się powiększać, a my zmieniać.
Nagle okazało się, że jeden wibrator jest nudny. Niewystarczający. Że zwykły seks jakoś tak zwykły, nieekscytujący.
Bo oto staliśmy pod drzwiami, za którymi był nowy, nieznany, ale pełen przyjemności świat.
Gdzie zacisk na sutkach początkowo stwarzał bolesny dyskomfort, po stymulacji jednak uwypuklał doznania. Powoli przesuwaliśmy granice tego, jak daleko możemy się posunąć by osiągnąć rozkosz. Obopólną przyjemność. Gdzie powoli wstydliwe stawało się normą.
Nie pamiętam, kiedy nazwałam Go Panem, najbliżej skłaniam się do momentu, kiedy przeszliśmy przez kryzys-i to przyszło naturalnie**. Nie musieliśmy nic uzgadniać-z chwilą kolejnych sesji już było wiadome, że będę mu podlegać. Nazwaliśmy to prawidłowo trochę później.
Nie mogę z kolei z całą pewnością powiedzieć, kiedy tak naprawdę nade mną zapanował.
Przełom i złamanie chyba nastąpiło w chwili kryzysu (zakładam, że przy długoletnich stażach, czasem przychodzi taki moment, w którym człowiek zaczyna się zastanawiać, czy nie pierdolnąć tego i nie jechać na poziomki).
U mnie objawiło się to potrzebą zdrady.
Ale-zamiast działać (czyli po prostu uwieść i wykorzystać 'ofiarę') ja usiadłam z mężem i po prostu porozmawialiśmy o tym.
**jeśli mam się skłaniać do momentu, w którym się zaczęło, to niedługo po tej rozmowie.
Choć, możliwe, że od samego początku związku tak było-słuchałam go jak
Opiekuna, guru wszelkich spraw, bo Jego decyzje w większości były
słuszne. Ja była głupiutka, sprawy nie ułatwiało otoczenie, w jakim się
znajdowałam.
Oczywiście, że się buntowałam, bo oto ktoś przyszedł i mówi mi, co mam robić.
Wiadomo zresztą, jak wyglądają początki każdego związku-trzeba się dotrzeć, niekiedy zetrzeć, jeśli chce się dopasować.
A u nas bywało brutalnie psychicznie.
To, gdzie teraz stoimy-jest w głównej mierze Jego zasługą. Bo nie spisał mnie na straty, nauczył rozmawiać ze sobą, pokazał, że można kochać i być kochanym. Poświęcił mi tyle uwagi, że nie potrafię nawet opisać wdzięczności, jaką odczuwam do tej pory.
Cieszę się, tak po prostu, że trafiłam na Niego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz