Wczoraj położyłam wieczór...
Nic mnie nie tłumaczy.. Miałam ciężki dzień, córka młodsza dawała w kość... Ale starałam się na spokojnie, bez wybuchów, bez nerwów. Do wieczora było spokojnie, prawidłowo.. Ale potem jeden jedyny raz się uniosłam.
On coś mówił, ja byłam czymś zajęta i odburknęłam. Po skończeniu czynności nie przyszłam za to przeprosić.
Pan zawsze powtarza, ze wymaga ode mnie tego, żebym była szczera jeszcze bardziej jak jestem, nazywając wszystkie swoje stany i odczucia. Zadanie z pozoru proste, a ja mam wrażenie że urosło do muru tak wysokiego, po którym wspinam się i wspinam, i końca nie widzę.
Są rzeczy, które przychodzą mi łatwiej, są też i te, z którymi muszę się zmierzyć.
Nienawidzę mówić o sobie.
Przedtem to nie przeszkadzało, przed relacją mogłam zwyczajnie mieć swoje tajemnice, bezkarnie się unosić (ok, może nie bezkarnie, ale zawsze rozwiązywaliśmy ten problem rozmowami małżeńskimi-bez stresów, na spokojnie, krok po kroku analizowaliśmy. I dalej tak robimy).
Teraz mam wrażenie, że próbuję przełknąć za dużo, być idealną uległą dla Pana-ale nie potrafię zachować dobrych proporcji emocji. Paradoksalnie-lepiej mi w stanie, w którym oddaję się bezkresnie dla Niego, ale tańczę wtedy na granicy bycia niewolnikiem-i On to potępia, kiedy to wychwytuje.
Wiem, gdzie popełniam błąd-muszę nauczyć się obdzierać z tej jeszcze jednej, dodatkowej warstwy.
Nagość dosłowna-i za każdym razem ta sama bariera.
Nie mam na to ochoty, mam wrażenie, że jeśli zdejmę to z siebie, to nie będę w stanie Go niczym zaskakiwać, będę nudna i przewidywalna. Najbardziej boję się rutyny, powtarzalności-nawet zwykłe dni staram się zawsze czymś urozmaicać...
Ja wiem, Pan wymaga-ja się staram, ale czasem nie wychodzi. Nie próbuję negować, cały czas próbuję się dostosować.
Nienawidzę, kiedy jest zawiedziony-to dla mnie najgorsza kara, jaka może być, na równi z ignorowaniem.
Porozmawialiśmy wczoraj o tym, długo. Długo za długo.
Przeprosiłam. Szczerze. Musiałam całkowicie się temu poddać, żeby móc szczerze i od siebie przeprosić.
Zajęło mi to 3 długie godziny.
Długo za długo.
Czeka mnie w tym kierunku dużo pracy, nie sądziłam, że dojdziemy tak daleko jeśli chodzi o relację.
Wydaje mi się, że gdybyśmy nie byli tak związanym małżeństwem, pewne rzeczy przychodziłyby prościej... A tak, łączy nas bardzo silna więź, którą relacja tylko niesamowicie umocniła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz