poniedziałek, 19 lutego 2018

woskowa figura

Wieczór.

Jedyne źródło światła w pokoju to mała lampka nocna.
Na środek pokoju Pan wysunął łóżko, wokół zauważyłam kajdany na linach (znaczy będę leżeć rozstrzelona  w znaku X). Gdzieś obok duża, jasna świeca.

Pan każe mi się położyć nago na brzuchu, ręce wysunąć, nogi rozłożyć.
Widzę, że jestem idealnie naprzeciwko lustra-więc mimowolnie balansuję po swojej granicy niepatrzenia (nie cierpię na siebie patrzeć nago-jedna z granic, której chcę się pozbyć).

Powoli, bez pośpiechu, po kolei tracę swobodę ruchu-zauważam również że kajdany są połączone jedną liną-wysunięcie rąk powoduje ciągnięcie za nogi i na odwrót.
Pan zakłada mi knebel-kulkę, podnosi za włosy do lustra.
Zaczynam się ślinić, dość intensywnie.
Pan odchodzi i zapala świecę, odkłada ją na bok. 
Wraca do mnie.
Jedno uderzenie, kolejne i kolejne. Pan używa floggera, miękkie nitki skutecznie parzą mnie w skórę.
Wchodzi we mnie i używa mnie.
Jest mi dobrze....
Knebelek skutecznie zmusza mnie do trzymania głowy, a więc patrzę przed siebie w lustro. Ten widok już nie jest dla mnie wstydliwy, choć jeszcze mam ochotę zamknąć oczy, jednak Pan nie pozwala.
Klaps. Jeden, drugi, trzeci. Wyjmuje mi knebel, chce słyszeć, jak jęczę.

W pewnym momencie czuję gorące igły-mnóstwo igieł, mój ulubiony wosk-boli i rozpala, idealny na chłodniejsze dni.
Pan leje woskiem po moich plecach i pośladkach, rozpala mnie, to boli-ale jest to ból tak fascynujący i przyjemny, że powoduje u mnie jeszcze większe podniecenie.

Słyszę, jak odkłada świecę, czuję jak zdejmuje (jeszcze trochę ciepły) wosk, podchodzi do nóg i odpina je-tak samo jak ręce. Każe przewrócić się na plecy, zapina ręce i nogi.
Ja jestem rozgrzana do granic, marzę o tym, żeby Pan zostawił coś we mnie, równie gorącego.
Wchodzi...
Posuwamy się powoli do przodu, jak w osobliwym tańcu-w pewnym momencie spadam głową w dół, a jedyne, co mnie trzyma to kajdany na sznurach (jakbym była powieszona na łóżku). I widzę siebie do góry nogami, falujące piersi i Pana, który góruje nade mną. On również wpatruje się w lustro-nie we mnie, ale w nasze odbicie.


Dochodzę wraz z nim, gwałtownie, przez chwilę frunę.
Kiedy tylko dochodzę do siebie-czuję jak boleśnie wiszę, głową niemal dotykam podłogi, ciało jest wyciągnięte w dość nienaturalny sposób.

I tylko tak jakoś... cieplej mi :)


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz