sobota, 24 lutego 2018

sentymentalnie

Ostatnio jest taki intensywny czas.

Z każdym dniem....
Mnóstwo rzeczy jest nowe, dopiero oswajane. Ogień, który płonął, wzniósł się jeszcze bardziej i mocniej-aż dziwne, że tak można.
Mimo że niedługo już będzie drugi rok jak wsiąkliśmy, to dopiero teraz nastąpiła jakaś intensyfikacja działań.
Realizujemy po kolei wszystkie swoje plany, fantazje i ambicje, które kiedyś musieliśmy odłożyć na półkę z racji braku możliwości, głównie finansowych.
Teraz brakuje nam tylko czasami przestrzeni osobistej (małe dzieci), ale i to po prostu obeszliśmy.
Jestem szczęśliwa, że możemy oboje czerpać radość z, jakby nie było-wspólnej pasji. Chociaż tak odmiennej, ponieważ z dwóch skrajnie różnych punktów widzenia.

Oczywiście wspólnych pasji mamy dużo więcej, nie samym seksem i jego oprawą człowiek żyje... a może...? :-)

Wiem, że już nie jesteśmy w stanie wrócić do tego, co było. Mogę się pokusić o stwierdzenie, że żałuję że nie weszliśmy w to wcześniej-ale są decyzje w życiu, do których zwyczajnie trzeba dojrzeć-lub musi przyjść na nie odpowiedni moment. Ponieważ czasu nie cofnę, staram się nie żałować. Coraz częściej zastanawiam się jednak, jak my mogliśmy wcześniej funkcjonować...
Ja sama patrzę na niektóre sprawy zupełnie inaczej po czasie-choć są oczywiście rzeczy, które nigdy się nie zmienią (wentyl bezpieczeństwa). Staram się nie odczuwać nie swoich potrzeb-tylko patrzeć na to co chcę dać i co mogę z siebie dać, jakie obecnie mam możliwości, i w jaki sposób mogę się ukierunkować.
Cieszę się, że mimo relacji dalej mogę określić nas partnerami, możemy rozmawiać o wszystkim, tak jakbyśmy po prostu znaleźli równowagę.
Nie wyobrażam sobie jednak tego, co tworzymy bez uczucia-to jest jedna ze spoin tego związku, jeden elementarny filar. Ma to kilka wad, ale zdecydowanie więcej zalet. Jestem świadoma rzeczy które moglibyśmy będąc tylko w relacji, jestem również świadoma tego że są rzeczy, których nigdy nie zmienimy.

Czuję dominację Pana w każdym aspekcie-ale też ogromny szacunek, jakim mnie darzy.

Chociaż w życiu radzę sobie różnie, to coraz częściej łapię się na tym, że noszę w sobie taki niewielki żar-jestem dumna z tego, kim jestem; a przez to, co robimy zwyczajnie nabieram pewności siebie. Po kolei przechodzę wyżej i wyżej.

Oczywiście nie jest tak, że z osoby mocno niepewnej siebie i nieśmiałej nagle jestem przebojowa. Nie potrafię tak.
Powoli jednak, małymi kroczkami, wypracuję siebie taką, jaką chciałby mój Pan oglądać.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz