piątek, 14 grudnia 2018

za oknem

Wróciłeś z kuchni, podszedłeś do mnie. Ująłeś moją twarz w swoje dłonie i wpiłeś się pocałunkiem w moje usta. Powoli wstałam, zacząłeś ugniatać dłońmi moje piersi. W pewnym momencie podniosłeś mi ręce do góry, przyprowadziłeś przed lustro. Koszulka którą miałam na sobie wylądowała na ziemi, a Ty kontynuowałeś pieszczoty. Szczypaniem i ciągnięciem za sutki, powoli schodziłam świadomością coraz niżej i niżej.
Lekko, ale stanowczo popchnąłeś mnie w stronę łóżka - w taki sposób, że położyłam się na brzuchu, wypinając biodra do góry. Położyłeś się obok - przyciskając jedną ręką moje plecy do łóżka, a drugą zacząłeś klepać pośladki. Raz słabiej, raz mocniej; pojedynczo - i seriami, po 7. Jeden, dwa, trzy, cztery, pięćdziesiąt, sześćdziesiąt trzy.
Następną zabawą było dawanie klapsów za spinanie pośladków. Sęk w tym, że robiłeś wszystko, aby to spinanie powodować, choćby wbijaniem palców w ciało. Podłożyłeś drugą rękę pod swoją głowę, bacznie obserwując moje najmniejsze i mimowolne ruchy.

Za oknem dawno nastała ciemność. Jedynym światłem była lampka na biurku, oraz ta nad lustrem w szafie. W tej scenerii wyglądałeś przerażająco i onieśmielająco. Mimo to, nie bałam się, choć czasami w takich momentach swędzi mnie z tyłu głowy. Że jest jeszcze coś obcego, czego nie znam. Coś, czego faktycznie mogłabym się bać, gdybyś nad tym tak perfekcyjnie nie panował. Ale ja wiem że panujesz - na tym właśnie opiera się moje zaufanie.
Wyzwoliłam siebie, kiedy oboje przywdzialiśmy "te" skóry. Zaczęłam powoli roztapiać się pod wpływem Twoich działań dążących do mojego orgazmu. I spadłam, kiedy ten nadszedł. (...) Kolejne wieczorne spotkanie zakończone obopólną satysfakcją.

Najbardziej jednak lubię te momenty całkowicie po - kiedy mogę klapnąć na łóżku, zanurzyć się w pościeli i móc poczuć Cię obok. Zawinąć się w kołderkowy kokon, położyć sobie Twoją rękę na swoją głowę. Tą samą rękę, która nierzadko wcześniej tkwiła na mojej szyi zabierając tlen, lub powodując mrowienie skóry przy uderzeniu. Kiedy mogę zacząć majaczyć i prowadzić monolog na śpiocha, który Ty na następny dzień ze śmiechem odtwarzasz. Kiedy mogę zająć dokładnie 3/4 łóżka, mimo przykrótkiej postury.

Wiem, że jestem monotematyczna, kiedy tak ciągle skupiam się na jednym i tym samym - ale właśnie takie codzienności znaczą dla mnie najwięcej. Są motywacją, odprężeniem, lekiem na wszystko. Cokolwiek by się wcześniej nie działo, to moment w którym wszystko znika.

SIEMPRE ME QUEDARA


2 komentarze:

  1. Pieknie :) życzę jak najwięcej takich chwil odprężenia.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. i wzajemnie, oby się ułożyło na Twoje :* :*

      Usuń