wtorek, 4 grudnia 2018

czy partnerstwo w relacji jest możliwe?

[Jak zawsze, moje luźne rozkminy]

Jakiś czas temu uczestniczyłam w ciekawej rozmowie - w pewnym momencie padło pytanie, abym w jednym (dwóch) słowach określiła swoją relację. I powiedziałam, że to PARTNERSTWO. 

Ogólnie kwestia sporna - teoretycznie w patriarchaliźmie jest rozróżnienie pozycji opiekuna i osób będących pod opieką. Jest to również odniesienie do "głowy" i podległej mu rodziny, która za nim podąża i podporządkowuje się mu, zdanie głowy rodziny jest decydujące i ostatecznie, nie podlega negocjacjom. Tu nawet nie potrzeba jakiegokolwiek klimatu - jest to dla mnie od zawsze zrozumiałe, że jest osoba decyzyjna w domu i podległe mu jednostki. Taki dom, gdzie patriarchalizm jest odpowiedzialny - zwyczajnie dobrze funkcjonuje. Różnica leży w despotyźmie, który zwykle w takich rodzinach miał miejsce. W mojej również tak było, i dopiero Mistrz mi pokazał, że to nie jest właściwe.
Uważam, że za nasz "dom" ponosimy odpowiedzialność oboje, bo oboje podejmujemy wspólne decyzje. Nie tylko te większe, a przez to kosztowniejsze. Całkowity patriarchat zrzuca odpowiedzialność z ramion uległej za wszelkie decyzje - to wygodne dla obu stron, ale ja bym tak nie mogła - w tym znaczeniu, że to Mistrz jest całkowicie i zawsze wszystko odpowiedzialny, i w sumie samodzielnie odpowiada za błędy. To jest taka mała rzecz, która robi się kolosalna w niektórych sprawach. W związku, poprzez rozmowę i pomoc w podjęciu decyzji również czuję się ważna, doceniona - ale w obecnej sytuacji wiem, że to nie mój głos jest decyzyjny i ostateczne zdanie może stanowczo odbiec od mojego. Wtedy jedynie mogę zaakceptować (niekoniecznie z zadowoleniem). 

W grudniu mijają dwa lata od ciężkiej rozmowy. To również dwa lata od momentu, w którym zapytałam Go, co sądzi o spróbowaniu takiego realnego wejścia w relację. Bo to, że On świetnie nadawałby się na Pana, to bez dwóch zdań. W końcu odkąd Go znam, jest typem osoby, za którą bezwiednie się podąża. Że niby ja, taki złośnik w roli uległej? Wtedy prędzej nie tyle uległa, co właśnie podążająca za Nim, choć do tej pory lubię "próby sił".. Że popełnialiśmy błędy - kto ich nie popełnia. Skoro do tej pory robiliśmy wszystko sami, to i to było do ogarnięcia, metodą prób i błędów. 
Czy żałuję? Nie. Uważam, że zmiana nastąpiłaby prędzej czy później. 

Po tylu latach znowu Ameryki nie odkryję - najlepiej smakują owoce, które samodzielnie i od podstaw się wyhodowało. Wtedy od początku do końca jest się w stanie sprawować kontrolę nad "procesem produkcyjnym".

Wracając do tego partnerstwa - to trochę jak oksymoron klimatyczny. Ale nawet ono ma zarówno prawo, jak i możliwość bytu, pod warunkiem że jest umiejętnie zastosowane.



2 komentarze:

  1. Czy partnerstwo jest możliwe? I tak i nie. Dla mnie w pewnym sensie partnerstwo nigdy nie istnieje. Bo niezależnie od tego jak wspólne byłyby poczynania obydwóch stron i podejmowane przez nie decyzje, to jednak... Nigdy nie osiągnie się kompromisu idealnego. Zawsze szala przechyli się na którąś ze stron. Ktoś odpuści (nie ważne z jakich powodów) lub da się przekonać (też nie ważne z jakich pobudek) do stanowiska drugiej strony... Dla mnie partner to ktoś, kto zawsze chce znać moje zdanie, bez względu na to, co z tym zdaniem później zrobi i czy w ogóle cokolwiek zrobi. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Partnerstwo rozumiem jako współpracę, wsparcie, wzajemność, współuczestniczenie, zaufanie, przywiązanie, oddanie, pomoc... Słowo partnerstwo z łatwością mogę zamienić na słowo relacja. ;)

    OdpowiedzUsuń