Wczoraj przyszło mi pakować dość sporą paczkę. Pomijając zawartość, żeby ją dobrze zabezpieczyć, okleiłam pudełko taśmą, a potem streczem. TYM naszym, czarnym streczem. Kolejne owinięcia przypominały mi, jak Mistrz owijał moje ciało kolejnymi warstwami, aż do mocnego ograniczenia oddechu. Do utraty możliwości ruchów, całkowicie zdana na Niego. Czasem przychodzą mi do głowy takie myśli (po zwinieciu), że przecież On może teraz mnie zapakować na auto i gdzieś wywieźć, albo wyrzucić na balkon i zamknąć drzwi. Wiem jednak, że tego nie zrobi. Zaufanie.... To dobra rzecz. Nie muszę Mu mówić nic, bo On wie. I widzi.
A mnie się zamarzył seans ze streczem. :)
To trzeba Mistrza poprosić grzecznie:D:*
OdpowiedzUsuńgrzesznie mogę, grzecznie nie potrafię ;)
UsuńNo tak... klimatyczne skojarzenia przy zupełnie niewinnej czynności :)
OdpowiedzUsuńTeraz trzeba Mistrza poprosić żeby z Ciebie zrobić taką paczuszkę ;)
:) wiadome
Usuńłapię się na tym, że w normalnym sklepie odruchowo zwykłe przedmioty mają inne zastosowanie. Co do czynności to pierwszy raz, bo weszło mi tak bardzo, że miałam wrażenie, że kogoś tak owijam (paczka była ciężka, może dlatego). i chyba mogę jedynie się domyślać, jaką przyjemność ma M. :)