czwartek, 11 października 2018

alegoria o broszce w kształcie pszczoły


Nie tak dawno temu, na obrzeżach większego miasta istniał pewien osobliwy, nieco zakurzony sklepik pełen cieszących oko drobiazgów. Ów przybytek prowadzony był przez charakterystycznego jegomościa w okularach, nie rozstającego się z nieco wyblakniętą bandaną na ręku, oraz łańcuszkiem przy kieszeni spodni. W oknie sklepiku cały rok była ta sama wystawa, sam sklepik zaś nie podejmował żadnych prób reklamy, poza powieszeniem przy drzwiach małej tabliczki z jego nazwą. 
"Drobiazgi u Maurycego" - głosiły litery, klienci natomiast krążyli od otwarcia, do zamknięcia, czasem nawet koczowali pod zamkniętymi na dwie czerwone kłódki drzwiami.
Właściciel prowadził biznes na zasadzie komisu - można było w sklepie sprzedać coś, kupić coś, wymienić coś. Istniała jednak pewna zasada: trzeba było znać cenę - i mieć odpowiednią walutę. A było tam wszystko, czego tylko dusza zapragnie, również nieco bardziej osobliwe przedmioty, w stylu misterne broszki; zapakowane w stare i nieco zżółknięte kartoniki, ułożone alfabetycznie w szafce z szybką. Klienci przechodzili obok tej witryny nieco obojętnie, odwracając wzrok. Dawno już pozbyli się tego typu rzeczy ze swoich domów, a ten jegomość trzyma to tak, na widoku. W dodatku w centralnej części sklepu. Zdecydowanie woleli zupełnie inne, prostsze rzeczy, stąd nie brakowało sprzedających broszki za bezcen właścicielowi sklepu.
Któregoś dnia próg przekroczyła kobieta w szarym płaszczu. Z wyglądu przeciętna; na tyle - że mijając ją na ulicy, w pierwszym odruchu można by jej nie zauważyć. Ona jednak zdawała się być niesamowicie pewna siebie, nosząc wysoko głowę i omiatając otoczenie bystrym spojrzeniem. Jej zielone oczy powoli przesuwały się po wszystkim, co było dostępne w "Drobiazgach", jednak prawdziwe zainteresowanie okazała zatrzymując się na witrynie z kartonikami. Bezwiednie krążyła dłońmi po szybie, jakby chciała ją pogłaskać, szczególnie jedna broszka wpadła jej w oko. Gdzieś za jej plecami wyrósł właściciel, jednak nie podszedł bliżej. I ona, i on wiedzieli wszakże, czym tak naprawdę były te broszki, i że decyzja kobiety o ich kupnie została już dawno podjęta.
- Tak długo jej szukałam...
- Życzy sobie pani ją zapakować?
- Poproszę.
Kobieta wzięła szary kartonik, podarowała właścicielowi jedną ze swoich łez i wyszła ze sklepu. Idąc, miała wrażenie, że z każdym krokiem idzie coraz lżej i coraz bardziej sprężyście, jakby zaraz miała odlecieć. Miasto nagle wydało się bardziej nasycone barwami pomimo szarości i nieba skąpanego w ciężkich chmurach. Nawet droga do domu - choć przez nieciekawe dzielnice, teraz minęła szybko i bez zaczepek podchmielonych miłośników tanich, ale procentowych trunków.
Kobieta cicho przekręciła klucz w zamku i przekroczyła próg mieszkania. Kopnięciem odrzuciła buty na bok, strąciła płaszcz z pleców; ten z cichym szelestem zbił się w kulkę na podłodze. Wskoczyła na łóżko, w dłoni trzymając szary kartonik jak skarb. Tylko słyszała w opowieściach o niezwykłej broszce w kształcie pszczoły - nie do pomylenia z żadna inną, bardziej pospolitą broszką o tym kształcie. Ta, zakupiona dzięki łzie, wyglądała jak żywa - jakby ktoś próbował stworzyć metalową pszczołę. Jej skrzydełka połyskiwały w świetle, odbijając wpatrzone w nią zielone oczy kobiety. Odnóża z delikatnymi, metalowymi włoskami, wraz ze złotym pyłkiem. Choć była z tak twardego materiału, wyglądała na miękką - kobieta odruchowo przejechała po wierzchu palcem i ukłuła się. Pomyślała wtedy o wszystkich poprzednich broszkach na jakie się natknęła. Zarówno samodzielnie poszukując, jak i z polecenia znajomych, mniej lub bardziej trafione prezenty, albo sztuki kupowane bez przemyślenia czy w pośpiechu.
- Jest piękna i tak. - pomyślała, ssąc ukłuty palec.
Kobieta wyłuskała się do reszty z ubrań - naga, podeszła do lustra i zapięła metalowego owada na skórze tuż pod obojczykiem. Wyglądało więc, jakby usiadł nieco powyżej jej piersi, spijając nektar jej krwi. Kobieta teraz poczuła się kompletna. Zamknęła oczy, położyła się na plecach na podłodze. Miała wrażenie, że broszka żyje, że czuje delikatne pulsowanie przy swoim sercu. Było jej ciepło, choć podłoga taka nie była. Zasnęła mimo niewygody, pogrążając się we śnie tak realistycznym, jakby wszystko zdarzyło się naprawdę.
Śniła o tym, że nie przejmuje się niczym. Robi to, co pragnie, jakby jutra miało nie być, oddaje się całkowicie samej sobie. Jest sobą, nikim innym. Spadły wszystkie maski, wszystkie płaszcze jakie zwykła nosić. Nie chciała się budzić - nigdy nie czuła się lepiej. Wirowała i wirowała, aż całkowicie zniknęła.


Znaleziono ją martwą po paru dniach - zaniepokojony pies sąsiadki nie chciał odejść od drzwi mieszkania kobiety, drapiąc i szczekając. Wezwano służby, wyważono drzwi. Na środku pokoju leżało ciało młodej, dwudziestokilkuletniej kobiety. Trzymała się ona kurczowo za serce, jej twarz jednak zastygła w łagodnym i błogim wyrazie. Sekcja zwłok wykazała, że zmarła ona na zawał, małe śledztwo - że zostawiła męża (separacja) i córkę. Pogrzeb był skromny, wśród gości jednak dało się zauważyć właściciela "Drobiazgów". W brustaszy jego marynarki tkwiła przypięta piękna broszka, misternie wykonana pszczoła.
Kolejna do kolekcji jego broszek.



 [zadanie]


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz