Mam wredny dzień - warczę na Niego co chwila, w końcu przy rozmowie zwyczajnie jestem złośliwa - czyli odpowiadam w taki sposób, w jaki najbardziej nie cierpi. W tej jednej sekundzie On się podnosi z krzesła, ostatnie co widzę to jak napina się cały. Chwyta za włosy i z całej siły ciągnie do ziemi, uderzając moim czołem o podłogę. W tej pozycji drugą ręką wymierza mi takie uderzenie w tyłek, że mam wrażenie, jak mózg wypływa mi nosem. Ból odrętwia nogę i zwykle stronę ciała, po której padło uderzenie. Przez moją głowę przelatuje setka myśli: wstać i wyjść, zacząć na Niego krzyczeć, bić go, kazać Mu się odpierdolić raz a dobrze. W takim momencie mam zwyczajnie dość, apogeum następuje w momencie, w którym każe się podnieść i popatrzeć na siebie. Jestem wkurwiona na siebie, że Go słucham. Więc patrzę w Jego oczy i widzę smutek, troskę, zdenerwowanie, ciekawość. I cała złość, całe to coś, co napędzało od rana na negatywy wyparowało. W sekundę. Przytulam głowę do Jego nogi i jest mi autentycznie głupio, i wstyd. Wiem, że On to rozumie, że wie, co odczuwam i jest to wystarczająca kara, bo czuję się jak gónwo. Jak niedojrzały gówniarz. Tyłek dopiero teraz przestał piec, ale On głaszcze mnie po głowie, po udzie, uspokaja tym swoim spokojnym, miarowym głosem. Zaczynam płakać, ale z zupełnie innego powodu jak na początku.
Po ostatniej fizyczności powstały znaczki. Widziałam, że przygląda się dokładnie każdemu z nich, zwłaszcza jednemu - tam, gdzie zrobiło się rozcięcie, a skóra napuchła jak po użądleniu. Nie było dużo uderzeń, jednak były one najmocniejsze, jakie zrobił dotychczas. Kazał mi podejść do lustra, żebym oceniła, ale... Czerwone pręgi, czerwone plamy, podrażniona skóra. Oboje już wiemy, że znaczki zostaną co najmniej kilka dni. Nie fascynują mnie, podchodzę do nich wysoce neutralnie. Zgodnie oboje stwierdziliśmy, że przez mieszkanie wspólne i codzienne widzenie się, nie mamy potrzeby naznaczać w ten sposób ciała. Ale gdyby to były spotkania?... To najprawdopodobniej dążyłby częściej do takich.
Bo to coś, co można nosić z dumą. Przywołuje wspomnienia jak nic innego, zwłaszcza kiedy pobolewa. Każdego dnia można obserwować, w jaki sposób znaczek się zmienia, jak powoli zmienia barwy - a potem blednie pod wpływem czasu (i odpowiednich maści). Jest jeden plus tamtej sceny - coś odkryliśmy i dzięki temu czegoś się nauczyliśmy.
Sprzątam, muszę się po coś schylić dość nisko, pozbierać. Okazja dla Niego do:
a) klapsa
b) szybkiego numerku
c) skorzystania z podnóżka
d) zrobienia krzesełka
Gratisowo TEN uśmieszek.
Czasem chyba tak po prostu trzeba...a przynajmniej ja tak mam, że aby wrócić do racjonalnego zachowania, potrzebuję tego jak ja to nazywam "za pysk i na glebę".
OdpowiedzUsuńA jeśli chodzi o znaczki to uwielbiam i jeżeli są noszę z dumą ;)