środa, 23 maja 2018

etap fascynacji, etap rozczarowania

Wpis osobisty i subiektywny.

Im głębiej w klimat tym ciemniej. Jak w lesie.

Od jakiegoś czasu trwa u mnie stan rozczarowania; praktykami stosowanymi i śladami po nich, tym, że walczę z nieswoimi potrzebami które odczuwam, zachowaniem części osób w tym klimatycznym świecie, zadziwiającą tolerancją niekiedy na patologie. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale z dużym prawdopodobieństwem nie ja jedna to odczuwam, prawdopodobnie wiele osób również przez to przechodziło i pewnie to konieczne, żeby złapać "ostateczną równowagę". 
Początki są fajne, bo wszystko jest nowe, super, pachnące skórą, a każda łza czy pręga na ciele to zachwyt. Widzi się, że osoby, które imponowały, nagle mają mnóstwo skaz, problemów, że to wcale nie jest cukierek, a jeśli już-to bardzo gorzki. Z czasem zachwyt blednie i zostaje twarda rzeczywistość, uderzenia powszednieją, ma się wrażenie stania w  miejscu.
Rozczarowana jestem od jakiegoś czasu już-chyba głownie przez to, co zdarza mi się przeczytać, lub zobaczyć na fet, a zdarza się wiele. Sine tyłki, pokaleczone wargi sromowe (tudzież główki penisa), igły wszędzie, sznurki wszędzie. Skatowane ciała, zadowoleni z tego faktu ulegli i dumni, spełnieni Dominujący.
Cudne, klimatyczne pomieszczenia. Różny i wszelaki asortyment gwarantujący różne doznania; kable, pręty, zaciski, klamry, pałki, baty, szpicruty, pałki, rattany, haki. pompki. Części z tych rzeczy prawdopodobnie nigdy nawet nie będę miała w rękach. Część praktyk nie mieści się w mojej skali, ale skala klimatyczna jest szeroka tak bardzo, że czasem zastanawiam się, czy ma końce. Zwyczajnie niektórych mi żal-a przecież wiadomym jest, że to dorośli i świadomi siebie i swoich decyzji ludzie a zdjęcia dokumentujące niepodważalne fakty spełnienia wzajemnego, w tylu formach, że świat wiruje. 
I wszystko super, ale...
Rozczarowanie jest i tak. Tym, że często ludzie nie myślą do przodu, nie biorą pod uwagę ewentualnych następstw swoich decyzji. Nie przejmują się bezpieczeństwem w klimacie (nie mówię tu teraz o osobach spełniających się przez edgeplay czy cnc) -chodzi mi o brak choćby podstawowej wiedzy, a jeśli już-brak ostrożności. Dana praktyka jednych zachwyci i doprowadzi do krańców rozkoszy, innych-na skraj rozpaczy i depresji, bo nie tak miało być. Najgorszej, kiedy zaczynają się porównania, wrażenie "że robię coś źle". Tragicznie-kiedy osoba zmuszona do osiągnięcia limitów zostaje porzucona i musi z tym żyć.
A patologie-mówię tu o wszelkich pseudo bez skrupułów wykorzystujących naiwne i niedoświadczone osoby. To chyba największa gorycz w tym światku...

Czekam na fazę tolerancji-bym bez cienia żalu całkowicie obiektywnie potrafiła podejść do dowolnego miejsca w tym świecie, przyjrzeć się i przejść obok tego jak gdyby nigdy nic. Obiektywizm jednak to cecha ciężka do przyswojenia-ale uczciwie przyznaję się, że intensywnie się uczę.


8 komentarzy:

  1. Znasz moje zdanie odnośnie zdjęć, które pokrywa się też z odbiorem pewnych praktyk... ale czy ja kiedykolwiek chciałabym bez cienia żalu podejść do dowolnego miejsca / zdjęcia? To co czuję teraz jest tolerancją, bo pomimo mieszanych uczuć - akceptuję stan zastany :). Jeśli nie poczuję żalu widząc to co widziałam... to będę zobojętniała, a tego nie chcę poczuć nigdy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. znam, szanuję, wiem o co Ci chodziło. Dlatego mam takie same odczucia. Co do umieszczania zdjęć-po to są takie serwisy, to również wynika z potrzeb. I pewnie też są obozy-jednym podoba się to, innym tamto, i tak dalej ;)

      Usuń
    2. I... bez cienia żalu- wolę to, jak obecne przeżywanie, odczuwanie i cała paleta uczuć w stosunku do obcych osób. nie mogę odczuwać współczucia dla kogoś, kto tego pragnął by się spełnić, ja niepotrzebnie doszukuję się czegoś jeszcze

      Usuń
  2. Problem chyba ma głębsze korzenie, a dylemat oceny wymyka się powszechnie stosowanym normom.
    Zainspirowałaś mnie jednocześnie wprowadzając niezły zamęt w mojej głowie, który teraz będę musiał uporządkować.
    Dziękuję.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. tu nie ma dobrej i prostej odpowiedzi-znalezienie w klimacie jakiejkolwiek dobrej definicji... jest mocno zależne od jednostki określającej tą definicję. Mi po prostu ma prawo się nie podobać i sa rzeczy których przez to nie praktykuję. Ale oczywiście rozumiem skąd się bierze ta potrzeba i dlaczego tak a nie inaczej.
      Ty również inspirujesz :) więc jestem trochę ciekawa Twojego zdania, na pewno ujmiesz to dużo ładniej i mądrzej, ponieważ masz dużo większe doświadczenie

      Usuń
  3. wydaje mi się, że powinnam to uściśleć-stwierdzenie "skatowane" odnoszę jako fizyczny aspekt i stwierdzenie faktu. Rozumiem, toleruję, ale jestem w grupie osób, którym się to nie podoba, wręcz boli.

    OdpowiedzUsuń
  4. Klimat w obecnych czasach, to piękne zdjęcia, książki pełne miłości itd., klimat to nie kolorowe kwiatki, droga usłana płatkami róż... tak i po stronie uległej i dominującej można spotkać wiele patologii lub złych intencji i powodów szukania relacji klimatycznej. Wiem jedno nie warto przesuwać granic, bo potem czuć niedosyt.. szuka się kolejnych, a na koniec można zagubić siebie totalnie... Zasady i postawienie granic samym sobie to bardzo ważna rzecz.. tego brakuje mi w dzisiejszych relacjach...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. właśnie takie zdrowe przesuwanie granic do pewnego poziomu-jest ok, ale nie nagle, nie naraz i nie gwałtownie. Niejeden przypadek, gdzie jedna ze stron wrzucona na głęboką wodę, zapomniała jak się pływa na płytkiej... a potem nagle ślepa uliczka i nie bardzo się wie jak zawrócić.
      Jestem rozczarowana bo mam wrażenie, że coraz więcej w relacji idzie na wyścig, na pokaz, żeby zdjęcia wyszły ładne. Więź i emocje schodzą na drugi plan lub na przypadek. (co do tego, nawet w podręczniku dot klimatu jest już wyraźny podział na "starą" i "nową" szkołę) Zgubiła się gdzieś czysta radość z bycia, zaczęło sztywne trzymanie reguł.
      Jakbym się miała zastanowić-to niewiele par wskazałabym które czysto i szczerze cieszą się z miejsca, w którym stoją.

      Usuń