A później o nieludzkiej porze rano wsiadam w pociąg i ruszam na wyprawę w (dosłownie) środek Polski.
Sama.
Pan puścił.
Pod kilkoma warunkami, m.in to, że wrócę przed nocą do domu.
Kilka razy w międzyczasie zdążył mi zagrozić, że nie pojadę ;) [Uśmiecham się-ponieważ wiem, że ani razu nie był poważny-raczej dogryzał mi]
Mam na komórce zainstalowany GPS, mam instrukcje, mam wytyczne, mam bilety.
Nie mogę się doczekać.
Pan za to na pytanie, jakiego rodzaju uczucie odczuwa (bo widzę, że chodzi dziwny jak tylko planuję na głos wyjazd) odbił piłeczkę opisem jednej z sytuacji, w której czułam irytację i rozdrażnienie. Wiem, że najchętniej zamknąłby mnie w domu. Ja sama najbezpieczniej się tak czuję. Oboje najlepiej czujemy się będąc blisko siebie. Ale potrzebuję tego i On to rozumie.
Dwa tygodnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz