"Zaufanie to coś, co buduje się latami a potrafi całkowicie runąć w ułamek sekundy"
Mimo to, dobre zaufanie nie cechuje się ślepym i irracjonalnym podążaniem, zawsze warto zostawić mały margines na niepewność.
Ufam Mistrzowi w tym co mówi, myśli i robi własnoręcznie. Nie ufam czasem rzeczom których używa, zwłaszcza jeśli je dopiero poznaję. Ale nawet coś, co zostało poznane "na wylot" - zawsze może zaskoczyć.
Ufam swojemu przeczuciu ale wiem, że może mi się zdarzyć pomyłka.
Ufam sobie że w razie zagrożenia zareaguję. Mistrz również mi ufa, że nie będę czasem popychać się na siłę, że są rzeczy wymagające czasu lub etapowości w długim procesie. Margines jest w miejscu, w którym będę czasem próbowała negować niektóre polecenia, co i tak ostatecznie będzie prowadzić do zrozumienia ich, oraz zaakceptowania. Mistrz jeszcze nigdy nie podjął decyzji niekorzystnej, ja jednak czasem po prostu potrzebuję "wbić kija".
Ufam swoim zmysłom, jednak nie bezgranicznie; wszak konwalia pachnie cudownie, a jej jagody potrafią bardzo zaszkodzić.
Staram się zawsze różnymi sposobami zweryfikować pierwsze wrażenie jakie coś lub ktoś sprawia. W przypadku ludzi błąd polega na tym, że ludzie się zmieniają. W przypadku rzeczy - często te wyglądające groźnie są łagodniejsze w odczuwaniu, jak te niepozorne.
Jeśli coś pójdzie nie tak....
Są rzeczy które zranią na tyle, że nie chcę do nich wracać. Są również takie, do których muszę podchodzić na nowo, walcząc z własną głową i tym, co zostało po ostatnim spotkaniu z taką rzeczą.
Słowa, które karzą psychicznie i mielą mózg w drobną miazgę. Nie trzeba bić, aby zadać konkretny ból. W tym wypadku - im dłuższy staż, tym większe poznanie a co za tym idzie, lepiej widzi się wszelkie rysy na zbroi. Łatwo w nie włożyć ostry kamień. Czasem przypadkowo, czasem specjalnie.
Wyrabianie zbroi to ciężkie zadanie. Jeszcze cięższe opanować sztukę wychodzenia z niej.

Zaufanie to coś bez czego nie wyobrażam sobie relacji klimatycznej... i chociaż buduje się je przez dłuższy czas, to pozwala ono jeszcze bardziej oddać się Panu...przynajmniej u mnie tak jest :)
OdpowiedzUsuńA swoją drogą to u mnie zmiana adresu bloga. Ten o nazwie "moje życie klimatyczne" jest zamknięty z przyczyn różnych...
rozumiem. dziękuję za informację :*
Usuńmasz rację, im dłuższy czas, tym obszar oddania się w wolę Pana zwiększa się. Uważam, że do tego trzeba dążyć
Ten komentarz został usunięty przez autora.
UsuńPodoba mi się ostatnie zdanie.... zbroja.. bezpieczne miejsce..
OdpowiedzUsuńtak zwana strefa bezpieczeństwa.. Wielcy specjaliści wyliczyli jej fizyczność w granicach pół metra - metr ;) ale nikt nigdy nie badał strefy komfortu psychiki. Wychodzenie ze zbroi dl amnie jest ściąganiem wszystkich reakcji obronnych przed Nim. Zostaję naga - i nie jest to tylko zwykła fizyczność. To warunek konieczny do dalszych działań.
Usuń