Pod pewnymi względami Mistrz mógłby w moich oczach zostać sklasyfikowany jako Primal Hunter. Pierwotny łowca, którego celem jest samo dążenie do niego, aniżeli osiągnięcie go. Oddawanie się swoim własnym instynktom, bez wszelkich definicji, teorii, przywar. Przyjemność, jaką czerpie z podchodów i zastawiania sideł i wszelakich pułapek wprawiła mnie niejeden raz w zdumienie.
Ostatnio coraz częściej zdarza się Mu złapać mnie właśnie w taki sposób. W bezruch, bez użycia czegokolwiek poza własną siłą. Wyrywanie ze mnie jęków, orgazmów i pisków, przemieszanych z odczuwaniem bólu, strachu i wstydu. Wczorajszy seans był kwintesencją tego, co w ciągu ostatnich paru tygodni osiągaliśmy małymi krokami.
Mój język jest cały pokąsany i boli. Nogi zmiękły po parokrotnej utracie oddechu. Mózg się roztapia na wspomnienie wczorajszego lotu w przestrzeń... I nie był to lot z powodu orgazmu. Bo nie sam orgazm jest najważniejszy, to w sumie miły efekt działań do niego dążących. Lubię zdecydowanie to uczucie, kiedy samoistnie się po prostu nad niczym nie zastanawiam, tylko wtapiam się w Niego i mogę się oddać odczuwaniu wszystkim zmysłami.
W zasadzie to nie potrafię tego podpiąć pod to, czego do tej pory doświadczyłam, natomiast wiem że chciałabym jeszcze. I w sumie to jest miłe, że po tylu latach dalej możemy wpaść w zupełnie nowy obszar i go zbadać na spokojnie.
.... spokojne badanie... hmmm... :D
OdpowiedzUsuńpewnie, że spokojne. a spieszy nam się gdzieś? :D
UsuńLubię to.
OdpowiedzUsuń;)
o, i jest kropka :D
Usuń