piątek, 19 kwietnia 2019

wiosenne porządki

Posprzątałam większość porozwalanych po całym pokoju (a raczej pokitranych w różnych skrytkach) zabawek i sprzętów, wszystko w jedno miejsce. I tak muszę do tego wrócić, bo znowu jest wymagana segregacja: sprawne, niesprawne, nowe, szklane, takie tam. Wszystkie liny zyskały nowe długości, a ich końce są zabezpieczone. Niewymiarowe kijki i sosnowe tyczki z racji rozmiaru wylądowały za koszulami, a trzepak... O trzepaku zapomniałam i to był błąd. Bo wieczorem, Mistrz zaglądając w miejsce gdzie zwykle były osprzęty rozgrzewające skórę (taki zimowy pakiet, a już wiosna przecież), widocznie nie znalazł czego szukał - poza wiklinką właśnie. Ciepło mi było po gorącym prysznicu, a jednak widząc trzepak w Jego dłoni mnie zmroziło. Tym bardziej że od dwóch dni łaził z tym swoim pokrętnym uśmieszkiem, tu podszczypując, tam klepiąc po pośladkach o natężeniu bardziej jak "mocno".
Więc, zostałam zmuszona do przyjęcia pozycji na "rozpłaszczonego na plecach kotka", z kolejnymi celnymi (i piekącymi) uderzeniami korygowałam swoje kocie gesty i pomruki, aż do całkowitego zadowolenia Jegomości. Bynajmniej jednak trzepak nie wrócił na miejsce, wręcz przeciwnie - teraz to narzędzie tortur skutecznie sprawiło, że w chwilę moment wylądowałam na dnie własnych smutków. Unieruchomione ręce Jego stopą powoli drętwiały pod naciskiem. Każde kolejne uderzenie wyciskało wodę z oczu tak skutecznie, że w pewnym momencie jak przestał to poczułam, że wypłynęło wraz ze łzami wszystko, co mnie w ostatnim czasie męczyło. I uderzenia w moim przypadku naprawdę nie były mocne. 
Późniejsza część tego uroczego spotkania przebiegła już potem tradycyjnie jak na nas: nieco głośno, trochę mokro, orgazmowo i blisko. 
Lubię tak.


środa, 17 kwietnia 2019

teoria swoje a praktyka swoje

Sporo się mówi:
  • o bezpieczeństwie na pierwszym spotkaniu,
  • o zachowaniu zdrowego rozsądku już w dalszych etapach związku,
  • o ostrożności przy doborze partnera do tej wysublimowanej, klimatycznej gry,
  • o tym, żeby się na siłę nie zmuszać, bo jak coś się nie wygina-to się łamie, 
  • o hasłach bezpieczeństwa, 
  • o afterce, która w wielu przypadkach jest tak niesamowicie ważna.

I co? I teoria swoje, a praktyka swoje. Trafiam na coraz więcej wątków poświęconych temu, że klimatyczna społeczność ma znaczenie - że może wspierać, nakierować, podpowiedzieć, wesprzeć. Wyczula na patologiczne zachowania po obu stronach bata, co warto mieć na uwadze. Oczywiście tego nie neguję - bezpośrednie fora czy czaty online naprawdę mają siłę. Dają świetną możliwość poznania osób praktycznie z całego świata - a o podobnych upodobaniach. Stwarzają możliwości przyjaźni, nierzadko też realnych związków. W dodatku w dyskusji można zachować pełną obiektywność, bo na opowiadane historie, czy zadawane pytania można spojrzeć dokładnie z boku, poddając je swojej własnej ocenie. Można je poobracać w dłoni i dobrze poobserwować z każdej strony, dostrzegając zdecydowanie więcej rzeczy.
Największym problemem jest umiejętność wyrażenia swojego zdania - tak, by być jednocześnie szczerym i nikogo nie urazić to sztuka. To, co mnie osobiście czasem irytuje to dyplomatyczność i poprawność polityczna, w zasadzie na konkretne pytanie często pada odpowiedź ogólna, całkowicie pozbawiona cech własnego zdania osoby, która je wypowiada. (Ale to moje osobiste odczucie).
Czasem zdarza się, że w takiej ogólnej dyskusji weryfikuje się zbiorowo zachowania skrajne - a mimo to szczegół zwykle wtedy czuje się zaszczuty i brnie w swoje racje (do czego ma jak najbardziej pełne prawo). Kwestia regulaminu danego miejsca online, co robić kiedy sytuacja powtarza się nagminnie. Bo czasami wpada po prostu osoba której się nudzi, a której celem jest specjalne wywołanie kontrowersji.

Związki klimatyczne oprócz określonych preferencji seksualnych i sensualnych w zasadzie nie różnią się od związków pozbawionych ról i atrybutów. Nie da się poznać człowieka na pierwszym spotkaniu. Można jedynie zawierzyć temu, co zdążył opowiedzieć w rozmowach przed takowym, a i to jest mocno zależne od tego, czy rozmowy były jak najbardziej szczere. Bo w internecie można w sumie być kim się chce, realność natomiast weryfikuje dosyć szybko. 

Osobiście: dla mnie najpierw zawsze jest człowiek i to, jaki jest, dopiero potem jest to, kim jest klimatycznie. Nawet w przypadkach, kiedy klimat to jego własne i nierozerwalne "ja", które takiego człowieka ukształtowało. 

A jak wygląda praktyka... :)


środa, 3 kwietnia 2019

cennik

Jedno z praw rynku mówi, że "towar jest wart tyle, ile ktoś jest w stanie za niego zapłacić". Czasami zdarza się przerost formy nad treścią, ale w sumie, kto bogatemu zabroni. Dla jednych koszulka topowego projektanta to cel w życiu, dla innych - kawał szmaty niewarty choćby jednej setnej jej wartości. Czasami można ugadać się na barter; czasami zrobi się interes życia, a czasami się straci na tyle, że do śmierci nie uda się odkuć. Takie życie

"Każdy ma swoją cenę. Każdy ma swoją wartość, poniżej której nie powinien się sprzedawać."
Michał Głogowski 
     
To działa w obie strony.

niedziela, 31 marca 2019

użyto: sznurek i krzesło

Poprosiłam Mistrza o seans - dawno (w moim odczuciu) nie było, a i On ciągle zapracowany, czułam, że Jemu również przyda się nieco ruchu....

Cały dzień zleciał, nie wiadomo kiedy. Nade mną zmęczenie brało górę (ale teraz przynajmniej już wiem, dlaczego się tak dzieje), mimo to liczyłam, że wszystko się uda. Wszystko zaczęło się w momencie przyjścia Mistrza do łazienki gdzie czekałam na Niego. Dostałam na dzień dobry opaskę na oczy, knebel w buzię i podwójny wibrator. Włączył, zaprowadził do pokoju, posadził na krześle. Strzelam, że krzesło było idealnie na środku pomieszczenia, sądząc po sposobie w jakim się wokół poruszał. Zaczął wiązać; nadgarstki, ramiona, nogi w dwóch miejscach. Pociął na fragmenty jedną z linek, które Mu oddałam. 
Całkowite unieruchomienie i mnóstwo czynników naraz, z których najistotniejsze były wibracje. Głowa mi spuchła. W pewnym momencie urządzonko zaczęło sprawiać bardzo duży dyskomfort, więc poprosiłam (a raczej wymemłałam z kneblem) o usunięcie go. Potem ... Przypiął mi 16 klamerek ale w taki sposób, że ledwo-ledwo trzymały skórę, przez co wrednie szczypały. Doszłam stymulowana dwa razy. Byłby trzeci, ale jakimś cudem wyemigrowałam krzesłem spod Jego rąk, od nadmiaru przyjemności. Jak tylko orgazm ustał, zdjął resztę klamerek, i oberwałam po udach i piersiach z suchej róży. Odleciałam po chwili, pomimo bólu jaki wywołały wbijające się w skórę kolce. Jak Mistrz znudził się różą, oberwałam z pejcza. Przyjemne, boląco - rozgrzewające smaganko, dopóki nie dotarłam do swojej granicy. Nie musiałam nic mówić - On przerwał od razu. A potem.... Użył moich piersi i tak znalazłam się z krzesłem pod ścianą, stukając rytmicznie sąsiadowi w ścianę. Znowu to była godzina nocna.... I choć wydawało mi się, że to był jeden z tych szybszych seansów, to minęło równo 1.5 h. Nawet nie wiem kiedy.



środa, 20 marca 2019

słowo o pieniądzach

  • Pieniądze... To dla mnie twarda granica. Temat drażliwy odkąd pamiętam - nie chcę wnikać w przyczyny tego stanu, bo te są w tym momencie nieistotne. Bardzo długi czas jakiekolwiek żarty dotyczące finansów potrafiły mnie uderzyć w środku bardzo boleśnie - mimo że od zawsze pieniądze były na szarym końcu mojej listy rzeczy niezbędnych do szczęścia. Jeden ze skutków przeszłości taki że, pomimo małżeństwa i pełnego zaufania do Niego, mam swoje własne konto bankowe do którego On niekoniecznie ma dostęp, ale oczywiście jest na bieżąco co i jak.
  • Uwielbiam obdarowywać. Uwielbiam to uczucie szczęścia, kiedy obdarowana osoba jest z tego faktu zadowolona. Uwielbiam zaskakiwać Mistrza swoimi spontanicznymi pomysłami, z których czerpie radość, i to nie są tylko materialne rzeczy, które na pewno Mu się przydadzą (choćby ostatnia realizacja: nocna wspólna kąpiel przy świecach, z butelką wina). Z wzajemnością - uratował mnie, i do tej pory otrzymuję od Niego to, co dla mnie jest najcenniejsze. Choć na początku potrzebowałam tylko się odwdzięczać, z czasem przeszło to w idealną wymianę barterową. Spełniam obowiązki wobec Niego i w naszej przestrzeni z przyjemności - nie z przymusu.

Dostałam prezent od Mistrza za (jak to określił) dobrą, naprawdę dobrą służbę z której jest zadowolony. 

I choć wiem, że Jemu w co najmniej takim samy stopniu sprawia obdarowywanie mnie, zwłaszcza że to nagroda, to długo nie mogłam sobie po tym miejsca znaleźć. Wiem doskonale jakie szczęście daje dawanie, a mimo to gdzieś z tyłu głowy siadło, że to za dużo. Choć ostatecznie mam radochę niesamowitą, to moment wręczenia wyglądał zupełnie inaczej. Jestem szczęśliwa - nawet bardzo - bo to coś, co było w moich planach zakupowych na ten rok. Wiadomo - są ważniejsze wydatki, koszta czy zobowiązania. Samodzielnie w skarpetę jestem w stanie odłożyć tylko to, co dostanę, lub zarobię w pracach dorywczych, przy czym wydatki domowe / na dzieci mają priorytet.
Tym bardziej, że dołożył mi do tatuażu, który miałam robić jesienią. Więc... Tak, jestem zaskoczona. Czuję się bardzo doceniona. Zwłaszcza, że zrobił to sam od siebie. Staram się nie myśleć o prawdopodobniej kwocie końcowej, jaką wyłożył i nie kalkulować, na co mogłyby te pieniądze pójść.
Decyzja została podjęta a ja nie mam zamiaru podważać Jego decyzji.

Dziękuję. ❤❤