Posprzątałam większość porozwalanych po całym pokoju (a raczej pokitranych w różnych skrytkach) zabawek i sprzętów, wszystko w jedno miejsce. I tak muszę do tego wrócić, bo znowu jest wymagana segregacja: sprawne, niesprawne, nowe, szklane, takie tam. Wszystkie liny zyskały nowe długości, a ich końce są zabezpieczone. Niewymiarowe kijki i sosnowe tyczki z racji rozmiaru wylądowały za koszulami, a trzepak... O trzepaku zapomniałam i to był błąd. Bo wieczorem, Mistrz zaglądając w miejsce gdzie zwykle były osprzęty rozgrzewające skórę (taki zimowy pakiet, a już wiosna przecież), widocznie nie znalazł czego szukał - poza wiklinką właśnie. Ciepło mi było po gorącym prysznicu, a jednak widząc trzepak w Jego dłoni mnie zmroziło. Tym bardziej że od dwóch dni łaził z tym swoim pokrętnym uśmieszkiem, tu podszczypując, tam klepiąc po pośladkach o natężeniu bardziej jak "mocno".
Więc, zostałam zmuszona do przyjęcia pozycji na "rozpłaszczonego na plecach kotka", z kolejnymi celnymi (i piekącymi) uderzeniami korygowałam swoje kocie gesty i pomruki, aż do całkowitego zadowolenia Jegomości. Bynajmniej jednak trzepak nie wrócił na miejsce, wręcz przeciwnie - teraz to narzędzie tortur skutecznie sprawiło, że w chwilę moment wylądowałam na dnie własnych smutków. Unieruchomione ręce Jego stopą powoli drętwiały pod naciskiem. Każde kolejne uderzenie wyciskało wodę z oczu tak skutecznie, że w pewnym momencie jak przestał to poczułam, że wypłynęło wraz ze łzami wszystko, co mnie w ostatnim czasie męczyło. I uderzenia w moim przypadku naprawdę nie były mocne.
Późniejsza część tego uroczego spotkania przebiegła już potem tradycyjnie jak na nas: nieco głośno, trochę mokro, orgazmowo i blisko.
Lubię tak.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz