sobota, 30 czerwca 2018

znaczki

Cały tydzień pracy fizycznej, więc wczoraj wyszłam sporo wcześniej z pracy (brak zajęć) żeby nadrobić trochę prac domowych. Po drodze odebrałam książki dla siebie i Biedronki, zakupy, córkę z przedszkola. Relaks niemalże, jeszcze mieliśmy odwiedzimy gościa, to czas zleciał w tempie ekspres.
Wszystko poszło zgodnie z planem do wieczora. Zdołałam odpocząć.

Wieczorem...
Sesja wyszła sama.
Po myciu podeszłam, usiadłam na kolankach, prosto. Przed Nim. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, wiedziałam tylko czego potrzebuję; a potrzebowałam trochę poczuć. Mocniej, bólu. Na moją miarę, odreagować.

Jeden kijek się złamał - a przecież nie uderzał z całej siły, choć uderzeń było mnóstwo
Po - pocałował po największych pręgach, a po tych rano już śladów nie było. Gorzej z piersiami, na które zapiął kilkanaście klamerek, plastikowych (nie lubię ich, wolę drewniane). 
France bolą. Wpijają się w ciało i mózg, świdrują go bólem - który zanika z pierwszym orgazmem i wraca na jego koniec, by podczas kolejnego orgazmu znowu zniknąć i już po - powrócić. Karuzela, w pewnym momencie niemal wszystkie klamerki spadły bo piersi za bardzo falowały. Zostały tylko te, po których, podczas ich zdejmowania zaczęłam płakać z bólu. I jestem Mu wdzięczna, że nie przestał tylko kontynuował - to jest kolejna zmiana w naszej relacji, gdzie po raz drugi nie przejmował się tym, że zaczęłam buczeć.. Ja tego chciałam, a On to wiedział.

Już po, zaprowadził mnie do lustra. Całe piersi w kółeczkach od klamerek - jak odciski pyszczków rybek, z gatunku tych gryzących. Rano ślady zostały - i jest to po raz pierwszy, nie licząc porządnych malinek, gdzie zostały jakiekolwiek znaczki na skórze.

W sumie pobudka tez była miła - powiem tylko, że po raz pierwszy w tym roku (i w sumie od nie pamiętam kiedy) wstałam o 10.oo :)


----------------------------------

setny wpis.

czwartek, 28 czerwca 2018

granice ulegania

To kolejna rzecz z tyłu głowy, do której dojrzewałam, żeby ją wyrzucić, a ostatnia, zamykająca ciąg myśli na temat nieprawidłowości klimatycznych. Mam teraz sporo czasu na przemyślenia, bo jestem na sezonówce i daję zajęcie swojej głowie (bo ręce i nogi pracują), rozmyślając, układając swoje rzeczy w pudełka. I rozmowa ze Wspaniałą Osobą mi pomogła bardzo dzisiaj.


Granice ulegania: miejsca, za którymi dla mnie siedzi patologia klimatyczna. Mam wrażenie, że im dalej w las - tym ciemniej a klimat stał się furtką na świat wszystkiego, co tylko zawiera jakieś odstępstwo od normy a dotyczy w choćby najmniejszym stopniu tego świata. To samo dotyczy osób - wszystko, dosłownie wszystko da się wytłumaczyć "bo obie strony tego chciały".  Nawet patologie. I jest to prawda, ale ogólna, bo racja tego stwierdzenia jest indywidualna, a z racją jest tak, że każdy ma swoją. Ja jednak skupiam się na tym, że, podobnie jak Wspaniała Osoba sądzę, że relacja klimatyczna od zwykłego związku różni się jedynie specyfiką, a podstawowe zasady współistnienia pozostają takie same jak w świecie pozaklimatycznym.

Ja sama mam takie granice, jasno wytyczone, jak i zasady których nigdy nie złamię, choćby nie wiem, co się działo. Są decyzje, które podejmuję spontanicznie, kocham nieprzewidywalność w codzienności, ale są takie decyzje, nad którymi dumam tygodniami rozważając wszystkie za i przeciw. I sa miejsca, w których nie ugnę się, choćby dla zasady - a Mistrz musi to uszanować, ponieważ jest to jakaś elementarna moja część.

Co jest dla mnie granicą ulegania:
- kiedy dominujący źle dysponuje uległą stroną - tylko dla własnych korzyści, zwykle kosztem strony uległej
- kiedy stawia przed nią zadania "nie do wykonania" z dupy strony, bo nie bierze pod uwagę jej granic, lub realnych możliwości, lub też tylko po to żeby móc >ukarać<, albo kiedy karze przy byle okazji, pod byle pretekstem, w zasadzie relacja to jedno wielkie karanie >za nic<, wyszukuje pretekstów do ukarania
- zmuszanie uległej strony do rzeczy których nie chce na zasadzie manipulacji (zawiedziesz mnie, nie jesteś dobrą suką, tym podobne). Jestem zdania że dobry i mądry Pan zna na tyle swoją uległą, że nie musi jej zmuszać w taki sposób do niczego - lub zmotywuje ją w dobry sposób
- wmawianie uległej stronie nieprawidłowych zasad pożycia w klimacie (zwłaszcza niedoświadczonym), bo tak ma być, bo tak wygląda klimat... A przecież klimat to praca dwóch osób, nie schemat
- wykorzystywanie strony uległej finansowo; pożyczki, uzależnienie finansowe, zarabianie na ciele strony uległej
- ukrywanie relacji rodzinnych, lub granie na "dwa fronty" bez informacji
- brak rozmowy
- stawianie uległej strony przed faktem dokonanym, bez uzgadniania z nią istotnych kwestii
- zasłanianie się istotą niewolnictwa na rzecz tłumaczenia powyższych działań - nawet niewolnik ma prawo do wyrażenia swojego zdania w sprawach rażących, odpowiednio uwarunkowana prośba ma zawsze prawo być wyrażona. Mam niestety wrażenie, że jak już oddanie całkowite, to uległa strona to nad-interpretuje i nic nie mówi - a jak nie mówi o problemie, to skąd dominujący ma wiedzieć, że problem jest.

Bardzo chciałabym, żeby uległe strony będące w relacji były świadome tego, że zawsze przysługuje im prawo do odmowy - i jeśli coś jest nie tak, nie zawahały się sprawdzić, co. Żeby nie bały się rozmawiać zawsze, nie dawały się zbywać. Żeby wymagały szacunku i same szanowały. Żeby nie robiły nigdy nic wbrew sobie - tylko z własnej i nieprzymuszonej woli.



poniedziałek, 25 czerwca 2018

trochę o pewności siebie.

W niedzielę było spotkanie w restauracji - pomyślałam, że może wypadałoby jakoś ładniej się zaprezentować, zwłaszcza, że spotkanie w większym gronie. Dodatkowy stres, ponieważ bardzo niekomfortowo się czuję w większej grupie... Jestem typem introwertyka, najlepiej czuję się u siebie w domu, najlepiej tylko Mistrz i dzieci.
Ale wracając.
Więc, żeby Mistrz był zadowolony, do zwykłego ubioru dodałam ładnie wykończone pończoszki (czarne, z zabudowanymi stopami od których z tyłu biegną paski ku górze wyszytej kwiatami, nad piętami aplikacja kwiatowa). Generalnie - mojej niskiej osobie dają +10 cm wzrostu i +100 do pewności siebie.
Ja po prostu lubię pończochy - wolę je od rajstop głownie przez większą praktyczność. Ale te konkretne dodają mi ... Po prostu pazura. Miałam wrażenie, że mogę wszystko. Że one po prostu zwracają uwagę - realnie czułam ukradkowy wzrok na sobie wielu osób, choć wierzcie mi, w typie modelki nie jestem. Ale uważam, że pewność siebie po prostu widać u danej osoby, a to z kolei przyciąga. Nie zawsze ktoś ma charakter przywódcy (Mistrz ma, ja najchętniej znowu wykonuję rozkazy). Ale jednocześnie Mistrz wymaga na mnie zawsze podniesionej głowy (jeszcze parę miesięcy temu dosłownie liczyłam szczeliny w chodniku!) oraz właśnie pewności siebie w działaniach i w sumie we wszelkich aspektach, gdzie można się wykazać w ten sposób. To dopiero wyzwanie, uczyć się tego.
Psychicznie - to praca na długie miesiące, ale efekty są trwałe. Zmienia się podejście do życia, do wielu spraw, zmienia się perspektywa patrzenia.
Fizycznie.... Czasem wystarczy jeden element ubioru.

Taka mała rzecz a cieszy. Trywialna wręcz, bo to w końcu tylko kawałek nylonu, odrobina wykończeniowego haftu. Pierdoła. Ładne buty. Kawałek skóry lub innego materiału. Czasem mniej widoczna, bo ukryta bielizna. Jakikolwiek inny element garderoby.
Naprawdę niewiele potrzeba, aby fizycznie dodać sobie trochę. 



sobota, 23 czerwca 2018

kiedy jest najgorszy możliwy moment?

Z przymrużeniem oka.

Miło się zaczęło.
Od przygotowania, czyli związania rąk i nóg (ręce do zasuwki w łóżku) i nałożenia opaski na oczy - moja rola tym razem polegała na milszym obejrzeniu odcinka przez Mistrza, który trochę pogniótł biust podczas. Moje uda były mokre (kocham wszelkie pieszczoty i "pieszczoty" piersi) ale jedyne co mogłam, to się powyginać na tyle, na ile pozwala ta pozycja. Na tak zwanego banana.
Ale wróćmy, cudowne zachęcenie, przygotowanie ciała pod dalsze miłe rzeczy, cudowny wstęp analny, dopięcie haka i takie skrępowanie, że musiał mnie ułożyć na plecach, bo nie byłam w stanie się ruszyć ani do góry ani do tyłu - pasek dopinający hak z tyłu i łańcuch z przodu dopięty do haka.
Pakunek idealny. Zrobił mi zdjęcie, to mogłam sama siebie zobaczyć; wpijający się w ciało łańcuch, ręce przypięte do kolczatki, nogi prościutko, łańcuch kończący się między wargami sromowymi.

Leżenie na plecach z hakiem jest super, dopóki nie zaciska się mięśni pochwy, co sprawia ból przypominający bolesne parcie. Anatomicznie bolesne w taki sposób, że wytrącający z rytmu niestety i musiał na chwilę przerwać.
Po wyjęciu, wrócił do miłych działań, masując łechtaczkę wandą przez oczko w łańcuchu, łańcuch dodatkowo niósł wibracje do ciała i kolczatki, która wibrowała w szyję i dłonie. Gniotło i kłuło, ale wszystko naraz - ciało przygotowane wcześniej, rosa z potu, odlot, oddanie. Nie widziałam Go, ale Go czułam tak namacalnie, jakbym była pod Jego skórą. Powietrze było tak ciężkie, że brakowało tchu, dodatkowo podduszałam się ciągnąć za kolczatkę.

Czułam Jego oczekiwanie na właściwy moment, aby wejść i zasiać spustoszenie. I kiedy ten moment nadszedł, był namacalny, nie mogłam dłużej wytrzymać, On również, kiedy świat zaczął wirować.

Dziecko wstało.

> urwał nać <

Najgorszy możliwy moment!
Znowu!

Już raz w kulminacyjnym momencie był rozpierdalacz tego typu, ale w środku. Przerwanie na końcu... Jest wredne. Frustrujące. Wkurwiające niesamowicie. Cała chwila, cały ten moment dosłownie pierdolnął o ziemię. Dobre dwie godziny na marne - bo nie było szansy na powtórzenie tej chwili. Jak każdej zresztą, bo każda jest unikalna, tkana zupełnie innymi przeżyciami.

Mówi się trudno, zakończenie było nie takie, jak powinno być... Ale tak bywa przy dzieciach, zwłaszcza małych.

Nie zawsze się uda idealnie.