czwartek, 19 lipca 2018

wstyd.

Wieczór zapowiadał się niepozornie, ale to była tylko cisza przed burzą. Kątem oka zauważyłam, jak zanosi jedno z pudełeczek z pufy (to z metalowymi różnościami) do łazienki. Wiem, że w ten dzień miałam Go ogolić, więc chyba po prostu przeczuwałam, co zamierzał.

Przede wszystkim hak, uprosiłam w cipkę (nie byłabym w stanie tego dnia użyć go zgodnie z przeznaczeniem) i na tym skończyły się dla mnie ustępstwa. Dostałam knebel hakowy na / w usta, kolczatkę na szyję (kolcami odwiniętymi od ciała), klamerki z obciążnikami, hak w cipkę, dowiązany od przodu paskiem. I wszystko w wannie, gdzie przy takim asortymencie jeden niewłaściwy ślizg kolana sprawiał dodatkowy ból. Miejsce zmuszało do trzymania odpowiedniej postawy, co z kolei zmuszało do napinania mięśni. Ale tym razem właśnie o to chodziło, żebym odczuwała ból, dużo bólu, dyskomfort - i mimo tego wszystkiego skupiła się na zadaniu. Umycie Jego włosów, połączone z akrobacją wychodzenia z wanny (hak w cipce uwiera w wredny sposób). Kolejne akrobacje związane z goleniem i przekręcaniem się do zlewu, aby każdorazowo odczyścić i przepłukać maszynkę. Starałam się skupić, naprawdę starałam się myśleć tylko o tym, co robię, ale sutki piekły, hak uwierał, ślina leciała i poczułam narastający wstyd z powodu tego, jak wyglądam. Jak boli, jak zaczęłam się wykrzywiać. Miałam ochotę rzucić to wpizdu jasną, wsadzić Mu maszynkę do nosa, wstać, wyjść i położyć się spać, ale co by to dało, poza frustracją i wkurwieniem? To tylko moje odczucie, a chwilowe nastroje związane z huśtawką hormonalną idą w takich momentach do kosza, bo w ciągu pół godziny jestem w stanie mieć kilka stanów skupienia. Nieważne. 
Zrobiłam, co miałam zrobić, wykonałam zadanie, umyłam, ocieplił mnie nieco wodą, wkurwiony zdjął jedną z klamerek (franca co chwila zsuwała się tak, że - wprawdzie nie spadała - ale wżynała się w sutka do świdrującego bólu, którego w takim natężeniu miało nie być). Wystarczająco już bolały mnie wypłaszczone stopy, na których klęczałam. W pewnym momencie zrobił coś, przez co z pojękiwania i chlipania zaczęłam płakać - ze wstydu. Nie z bólu. Z tak cholernie wielkiego wstydu, że nawet nie jestem w stanie tego opisać. Chciałam się schować, dosłownie zniknąć, żeby na mnie nie patrzył... A On z kolei widząc to, zaczął pogłębiać ten stan jeszcze bardziej, absolutnie nie pozwalając mi na jakiekolwiek zamknięcie się. Do momentu, w którym już się nie wstydziłam, choć zdążyłam się poryczeć nieźle. 
Eksplozja emocji, ale wszystkich negatywnych, nazbieranych w ostatnim czasie; one z kolei wypłynęły wraz ze łzami, śliną i wydzieliną. Wypłynęły wraz z jękiem, szamotaniem się - a później opadły ze spokojem, w oczekiwaniu na kolejne klapsy na mokrą skórę. Łzy na twarzy wymieszały się ze spermą spływającą po policzkach i zamieniając w posiłek który On, swoją dłonią, zagarnął do moich ust.
Zapewne nigdy w życiu nie wyglądałam tak, jak wtedy. Zbrukana, "brudna", zapłakana, złamana, opuchnięta. Ze śladami po kolcach, po klamerkach, po dłoniach. Ze wzrokiem w którym było widać ból, uwielbienie i błaganie o więcej. 
(Wiem, jak wyglądałam, bo musiałam patrzeć w lustro; dziwny widok).
Ale choć znowu mnie cholernie zawstydziło, to bardzo szybko minęło to odczucie, wraz z pierwszym pchnięciem. Cudowne wszystkojedno, oddanie się Jemu, oddanie Mu tego wstydu oraz wszelkich odczuć, że źle wyglądam, ze brudna, że śmierdzę, że czegoś nie powinnam.
W zasadzie w momencie wejścia w subspace znikam, oraz pojawiam się. Wraz z pojawieniem się spada zbroja, którą noszę na codzień i staję się naga. A ta scena była wyjątkowa, bo nigdy nie płakałam z powodu wstydu przy Nim. Myślałam, że wyzbyłam się wszystkich czynników, które ten wstyd powodują, a tu proszę, nie przewidziałam takiej sytuacji.

--------------------------------------------------------
Tak czasem się zastanawiam, co sprawia, że się wstydzę? Czy wstydzę się sami przed sobą? Czy jednak przed kimś? Czy jest to kwestia genów? Wychowania? Nawyków? Obaw przed negatywną oceną? Jeśli tak, to dlaczego? Gdzieś przeczytałam (konkretniej: tu, że "im bardziej nasze prywatne wyobrażenie o tym, >jak należy się zachowywać< odbiega od przekonania >jaki jestem (ja - realnie)<, tym częściej i intensywniej wstyd może być odczuwany"
I w pełni się z tym zgadzam.



#ból #poniżenie #wstyd 

środa, 18 lipca 2018

zrobiłam błąd

Próbowałam być miła w momencie, w którym nie powinnam być.

Wieczór, Mistrz postanowił zrealizować moją niedawną prośbę w kierunku rp. Trafił idealnie, cały dzień miałam dziwny, napięty. Nie wiedziałam o tym, dowiedziałam się dopiero po prysznicu, jak przyszłam do pokoju sprawdzić, czemu jest półmrok. I zarobiłam knebel w postaci szmatki do ust.

[....]

Po skończonej scenie kazał mi przyjść po chwili do łazienki. 
A ja... Czułam cholerny niedosyt, nie podobało mi się w sensie było nie tak, jak chciałam. Miałam wrażenie, że jest... zwyczajnie, a na pewno tak, jak bywało czasem podczas zwykłych zbliżeń. Mimo to wiedziałam, że bardzo się starał. 
Przyszłam do Niego, ale zobaczył, co chciałam powiedzieć od razu. Mimo to, pominęłam w rozmowie, skupiając się tylko na podziękowaniu oraz pochwaleniu Jego starań. Bo wiem, że scena tego typu nie jest lekka, wejście w rolę trwa wyjątkowo długo - lub wcale, jeśli nie ma warunków. Pomimo tego że nalegał, nie chciałam powiedzieć że uważam to za nieudaną akcję, że mi się to nie podobało. Ale z drugiej strony, czy nie obiecałam być szczera zawsze, nawet jeśli będzie się to wiązało z powiedzeniem Mu, że w mojej ocenie to nie było to? Czy mam prawo zwracać Mu uwagę, kiedy to od Niego zależy przebieg danej sceny? Tak, ponieważ tak ustaliliśmy.

Po dłuższej analizie tego co było, a czego oczekiwałam, i dlaczego to pominęłam wcześniej, zaczęłam tą rozmowę tak, jak powinnam od początku. Powiedziałam, że mi się nie podobało. Wyjaśniłam dlaczego. Opisałam, jakie elementy warto by wziąć pod uwagę przy następnym razie. Na co zwrócić uwagę na zaś.
Nie lubię Go krytykować, zwłaszcza kiedy wiem, że się stara. W czynnościach dotyczących wszystkiego innego nie waham się zwrócić uwagi na nieprawidłowości i rzeczy, które mi nie pasują,  ale w przypadku czynności intymnych kiedy jest Jego inwencja, to boję się,  że Go w jakiś sposób zniechęcę lub obrażę. Paradoksalnie - wyrządzam w takich momentach krzywdę nam obu. Nie dziwię się, że był zły za kłamstwo, choć ostatecznie zostało wyjaśnione. Ale również takie - a zwłaszcza takie rozmowy eliminują błędy w przyszłości.

Wiem to, a jednak zaliczam takie wpadki.

 

poniedziałek, 16 lipca 2018

rozmówki #1

- Mistrzu, mogę zrobić Ci lodzika?
- Nie saro. Wolę twoją cipkę.
- Wiesz, że to drugi raz odkąd jesteśmy razem, kiedy tego mi odmówiłeś?
- Tak, ale zrobisz w innym czasie.
- A jeśli nie będę wtedy chciała?
- I tak zrobisz.
- Wiem.

niedziela, 15 lipca 2018

wspomnienie. #3 seks-telefon

Wspominam to, bo było ciekawym doświadczeniem, do którego jednak już więcej nie wróciliśmy, ponieważ tylko ten jeden raz była realna potrzeba. 
Miałam (dawno temu) w życiu epizod, gdzie wyjechałam na niecały miesiąc do pracy. Bez Mistrza (Jego własne zobowiązania pracownicze), spory kawałek od domu, długie dni pracy, w naprawdę kijowej, bo zimowej porze roku. Tęsknota zaczęła odbijać się już w dniu pierwszym, ale apogeum nastąpiło w dniu siódmym. Dodatkowo wszędzie były szczęśliwe pary, bo czas przedświąteczny i ukłucia zazdrości, że nie ma tu Jego, że nie mogę z Nim przejść się po tych wszystkich jarmarkowych, kolorowych budkach. Moja rozhuśtana chcica, w końcu byliśmy młodym, papierowym małżeństwem; w tamtym czasie niemal codziennie był seks, czasem dwa razy; tak bardzo byliśmy nienasyceni sobą.

Pomysł na seks-telefon padł już wcześniej, ale nigdy jakoś nie było możliwości go zrealizować. Pieprzne sms-y to tylko malutkie pola tekstowe - brak w nich kształtu głosu, czy odczuwania nastroju po drugiej stronie słuchawki.

W dniu ósmym, albo dziewiątym poczekałam na moment, w którym koleżanka poszła pod prysznic i zadzwoniłam. Odebrał po pierwszym sygnale, choć już mieliśmy wieczorną rozmowę za sobą. Zaczęłam od tego, że bardzo chcę, aby doszedł, chcę to słyszeć, chcę przy tym być obecna, chociaż taką namiastką. 
Sama również zaczęłam się dotykać, szybko zrobiłam się mokra, pulsująca. Pragnąca. Można rzec, że zrobiłam Mu jeden i jedyny raz dobrze słowami.

Było ciekawie słyszeć różne tony Jego głosu; Jego oddech i Jego ruchy, gdzie w zasadzie oczami wyobraźni tylko mogłam widzieć, co robi. Dostosowywać się. Zakończyć rozmowę jak gdyby nigdy nic po wszystkim i co najważniejsze -  nie dać się nakryć przez koleżankę. 

Tak, zdecydowanie miłe wspomnienie.



sobota, 14 lipca 2018

"saro, zjem cię"

- Dobrze Mistrzu.

Kolejny weekend, w którym zostajemy prawie sami i można nieco poszaleć. Zamierzenie Mistrza było proste, chce zjeść; skonsumować; pożreć; skorzystać. Moje zamierzenie - zrobić wszystko żeby, pomimo zmęczenia, być gotowa na wieczór.
Zaczął od założenia kolczatki, ale kolcami do ciała. Każde szarpnięcie wymuszało natychmiastową reakcję, inaczej kolce boleśnie wpijały się w skórę. Spacer po mieszkaniu na czworaka, pierwsze polecenia, kierunek łazienka. Prysznic, przygotowania do dalszych działań, ogonek - który w pewnym momencie nie chciał siedzieć w miejscu. Ponowny spacer do przygotowanego miejsca.

Mistrz... Używał. Na wiele sposobów, wrzucając mnie na różne pola doznaniowe. Całkowicie wyłączona z ruchu - ręce i nogi w spiętych kajdanach. Nie liczę swoich orgazmów po pewnej ilości.... 

Po Jego pierwszym dojściu miałam tyle przerwy, co czas przywiązywania do łóżka. Mocno, a wraz z wiązaniem rąk i nóg przywiązał mi wandę do cipki i wibratorki do sutków. W taki sposób, że nie miałam szansy nie dojść - na Jego oczach, gdzie chodził wkoło, dokładnie i wnikliwie obserwując to całe przedstawienie. Przy tym całym rzucaniu się musiał ją poprawiać co jakiś czas, ale sam fakt, że robiło się samo... Był dziwny. On mógł skupić się na podgryzaniu tego skaczącego mięsa, ja z kolei w całej przyjemności od której można było zwariować czułam ból w tych miejscach. Naprawdę, czasem jest to takie uczucie, jakby mózg miał zaraz wybuchnąć i tym samym doprowadzić do obłędu. Rozerwałam jedną z kajdan na nogach podczas kolejnego orgazmu. W tym wirze po czasie niewiele pamiętam - jednak zapamiętałam Mistrza, zakrywającego mi dłonią usta i wydającego rozkaz dojścia już - teraz. Pytającego, czyja jestem. Stającego nade mną i trzepiącego nad moją twarzą. A później wchodzącego w odrętwiałą od wibracji cipkę, powodując tym samym mokre dojście.

Rozmowy tym razem ograniczyły się tylko do opisania doznań ogólnie. Pora była późna, nasze spotkanie okazało się niemal trzygodzinne. Po raz pierwszy od dawna wskoczyłam nago do łóżka, czułam, jak Mistrz głaszcze mnie po całym ciele. Zasnęłam wraz z dotykiem Jego ciepłej dłoni, wyjątkowo szybko jak na mnie. 


UMAI