"Zaufanie to coś, co buduje się latami a potrafi całkowicie runąć w ułamek sekundy"
Mimo to, dobre zaufanie nie cechuje się ślepym i irracjonalnym podążaniem, zawsze warto zostawić mały margines na niepewność.
Ufam Mistrzowi w tym co mówi, myśli i robi własnoręcznie. Nie ufam czasem rzeczom których używa, zwłaszcza jeśli je dopiero poznaję. Ale nawet coś, co zostało poznane "na wylot" - zawsze może zaskoczyć.
Ufam swojemu przeczuciu ale wiem, że może mi się zdarzyć pomyłka.
Ufam sobie że w razie zagrożenia zareaguję. Mistrz również mi ufa, że nie będę czasem popychać się na siłę, że są rzeczy wymagające czasu lub etapowości w długim procesie. Margines jest w miejscu, w którym będę czasem próbowała negować niektóre polecenia, co i tak ostatecznie będzie prowadzić do zrozumienia ich, oraz zaakceptowania. Mistrz jeszcze nigdy nie podjął decyzji niekorzystnej, ja jednak czasem po prostu potrzebuję "wbić kija".
Ufam swoim zmysłom, jednak nie bezgranicznie; wszak konwalia pachnie cudownie, a jej jagody potrafią bardzo zaszkodzić.
Staram się zawsze różnymi sposobami zweryfikować pierwsze wrażenie jakie coś lub ktoś sprawia. W przypadku ludzi błąd polega na tym, że ludzie się zmieniają. W przypadku rzeczy - często te wyglądające groźnie są łagodniejsze w odczuwaniu, jak te niepozorne.
Jeśli coś pójdzie nie tak....
Są rzeczy które zranią na tyle, że nie chcę do nich wracać. Są również takie, do których muszę podchodzić na nowo, walcząc z własną głową i tym, co zostało po ostatnim spotkaniu z taką rzeczą.
Słowa, które karzą psychicznie i mielą mózg w drobną miazgę. Nie trzeba bić, aby zadać konkretny ból. W tym wypadku - im dłuższy staż, tym większe poznanie a co za tym idzie, lepiej widzi się wszelkie rysy na zbroi. Łatwo w nie włożyć ostry kamień. Czasem przypadkowo, czasem specjalnie.
Wyrabianie zbroi to ciężkie zadanie. Jeszcze cięższe opanować sztukę wychodzenia z niej.

