czwartek, 12 lipca 2018

zaufanie

"Zaufanie to coś, co buduje się latami a potrafi całkowicie runąć w ułamek sekundy"

Mimo to, dobre zaufanie nie cechuje się ślepym i irracjonalnym podążaniem, zawsze warto zostawić mały margines na niepewność.

Ufam Mistrzowi w tym co mówi, myśli i robi własnoręcznie. Nie ufam czasem rzeczom których używa, zwłaszcza jeśli je dopiero poznaję. Ale nawet coś, co zostało poznane "na wylot" - zawsze może zaskoczyć. 
Ufam swojemu przeczuciu ale wiem, że może mi się zdarzyć pomyłka.
Ufam sobie że w razie zagrożenia zareaguję. Mistrz również mi ufa, że nie będę czasem popychać się na siłę, że są rzeczy wymagające czasu lub etapowości w długim procesie. Margines jest w miejscu, w którym będę czasem próbowała negować niektóre polecenia, co i tak ostatecznie będzie prowadzić do zrozumienia ich, oraz zaakceptowania. Mistrz jeszcze nigdy nie podjął decyzji niekorzystnej, ja jednak czasem po prostu potrzebuję "wbić kija".
Ufam swoim zmysłom, jednak nie bezgranicznie; wszak konwalia pachnie cudownie, a jej jagody potrafią bardzo zaszkodzić. 
Staram się zawsze różnymi sposobami zweryfikować pierwsze wrażenie jakie coś lub ktoś sprawia. W przypadku ludzi błąd polega na tym, że ludzie się zmieniają. W przypadku rzeczy - często te wyglądające groźnie są łagodniejsze w odczuwaniu, jak te niepozorne.

Jeśli coś pójdzie nie tak....

Są rzeczy które zranią na tyle, że nie chcę do nich wracać. Są również takie, do których muszę podchodzić na nowo, walcząc z własną głową i tym, co zostało po ostatnim spotkaniu z taką rzeczą.
Słowa, które karzą psychicznie i mielą mózg w drobną miazgę. Nie trzeba bić, aby zadać konkretny ból. W tym wypadku - im dłuższy staż, tym większe poznanie a co za tym idzie, lepiej widzi się wszelkie rysy na zbroi. Łatwo w nie włożyć ostry kamień. Czasem przypadkowo, czasem specjalnie.

Wyrabianie zbroi to ciężkie zadanie. Jeszcze cięższe opanować sztukę wychodzenia z niej. 





wtorek, 10 lipca 2018

zakupowo

Okazuje się że sieć sklepów TIGER  ma całkiem ciekawy asortyment ;)  

Kupiłam coś takiego jak obciążniki do obrusa i dwa ogromne spinacze z drewna.





Żabki do wymiany, bo mają tak mocny ścisk że delikatniejszą skórę przebijają do krwi. Klamry natomiast mają swój ciężar i przypięte na sutkach dają fajne uczucie.

poniedziałek, 9 lipca 2018

potrzeba bliskości

W weekend mieliśmy bardzo fajny wyjazd rodzinny. Dzieciarnia była grzeczna, towarzystwo doborowe, a wieczory cudowne, z pysznym szampanem, pełne rozmów wszelakich, również klimatycznych. Jednak wyjazd do kogoś wiązał się z tym, że trzymamy się z odruchu na dystans, plus moje natręctwo nie okazywania jakichkolwiek odruchów w Jego stronę. Jakoś tak mam, że będąc na mieście lub u kogoś nie mam problemu tylko z krótkim przytuleniem, lub pocałunkiem. Teraz mogliśmy sobie pozwolić na .. nieco więcej luzu, czyli nie spychałam Jego ręki, gdy mnie dotykał po piersiach, lub tyłku, jednak dalej nie było to pełne okazanie uczuć czy zrealizowanie potrzeb w kierunku bliskości, dłuższego tulenia, czy głębszego pocałunku. Głównie przeze mnie, bo nie lubię ogólnie okazywania czegokolwiek na serio. A droczenie się... Nie odmówiłam sobie tego, w granicy rozsądku ;)
Było również zadanie do wykonania, które polegało na klęknięciu w czyjejś obecności. Dziwne uczucie uzewnętrznić podległość przy kimś, ale i takie... podniecające. Obnażające. Choć wykonałam to polecenie dopiero za czwartym razem, zarabiając za poprzednie trzy nakazy odpowiednią liczbę uderzeń.

Narastające pragnienie jednak musiało poczekać.

Sesja wieczorna była konkretna, ukierunkowana na wyzwolenie emocji i uczuć, z bólem przeplatanym przyjemnością. Brutalna perwersja wybuchła między nami, ale to było jedyne wyjście, byśmy się sobą nasycili. Pomimo zmęczenia, niewyspania, duchoty, późnej pory.




środa, 4 lipca 2018

krótkie osobiste rozważanie o zakazie orgazmu

Od paru dni zastanawiam się nad czymś, co ciągle gdzieś się przewija, powtarza, jest niekiedy jedną z podstaw do spełnienia się obu stron w relacji.
Zakaz osiągania orgazmu bez pozwolenia Pana, lub bez Jego wiedzy, lub za karę.

Wiem oczywiście, że jest to sprawa mocno indywidualna, część osób czuje się spełniona taką kontrolą, orgazm "po czasie" jest wzmocniony, wyrabianie cierpliwości i dyscypliny, parę innych zalet których obecnie nie dostrzegam, ponieważ nie jestem w grupie osób mających styczność z taką sytuacją. Jeśli chodzi o kary, również jest to indywidualne, ponieważ te bardziej 'temperamentne osoby' zapewne bardziej odczują zakaz osiągnięcia orgazmu, aniżeli osoby, dla których orgazm to tylko miły dodatek i jak jest to jest fajnie, a jak nie ma.. To trochę szkoda, ale cóż.

Osobiście, nie mam takiego zakazu i raczej nie ma szans żebym takowy dostała. Zdecydowanie również, na tym polu mamy za mało samodyscypliny ;) Zwykle tylko informuję, jeśli mam taką a nie inną potrzebę, lub... Wynika on z nudy ;)  Ale zwykle staram się sama czekać do momentu, w którym On również będzie w tym uczestniczył - lub będzie stroną dającą. Ponieważ lubię Jego obecność, która potęguje moje doznania, a orgazm w zaciszu i bez Jego wzroku jest tylko krótkim (lub dłuższym) oddechem, impulsem; porównywalnie dla mnie jak papieros na stres (już nie palę). Osiąganie orgazmu traktuję w każdym razie jako bardzo naturalną potrzebę i zwyczajnie nie wyobrażam sobie nie móc. Już prędzej może mi zakazać sikać przez długi czas, lub jeść, a wyda mi się to mniej dziwne ;)
Ich ilość owszem, mocno zależy od decyzji Mistrza, ale i tu mam zwykle pole do manewru. Czyli jeśli czuję potrzebę na jeszcze jeden - pytam i proszę. Czasem okazuje się, że myślę że już nie mogę, podczas gdy On oczekuje jeszcze. 

Bardzo zastanawia mnie również istota zakazu na określony czas - czy to za karę, czy to z zadania do spełnienia. O ile wiadomo, że krótka przerwa może wzmóc odczuwanie, o tyle w moim odczuciu ciągłe 'stopowanie' popędu i długotrwałe zakazywanie orgazmu może skutkować jego wyciszeniem lub blokadą na niego. Paradoksalnie można odnieść skutek odwrotny do zamierzonego, ale to chyba wychodzi po czasie.

Ten temat jest otwarty, dla mnie bardzo ciekawy.




wtorek, 3 lipca 2018

rozminięcia

Powietrze faluje od dłoni, które ocierają się o siebie na parę centymetrów, a łapią się zdecydowanie za rzadko. Ciała krążą wokół siebie, lekko muskając się włoskami, łapiąc przytulenie od czasu do czasu, przypadkiem lub celowo.
Pracowałam parę dni a to zakłóciło nieco nasz rytm i porządek domowy. Zbliżenia na szybko, tylko na odreagowanie to nie to, co lubimy. Pomieszały się obowiązki domowe, zapadły plany pracownicze, nastąpiło wyczerpanie fizyczne.
Znowu wtulam się za bardzo w nocy, chłonąc zapach. Znowu chcę tylko dotyku, zadbania o psychikę, pogłaskania mózgu. Znowu dłuższy czas nie było sceny, odczuwam coraz większy niedosyt. Wiem, że On również. 

Zanim wróci do normy.... Po drodze mamy wyjazd rodzinny na weekend. Chciałabym wrócić do normy zanim wyjedziemy.