środa, 17 października 2018

taniec na stole

Motywem przewodnim seansu był stół.

Oboje potrzebowaliśmy długiego, konkretnego seansu...
Zaczęło się od nałożenia kolczatki (kolcami od ciała), oraz smyczy. Mistrz poczekał, aż dokończę zaczętą sprawę, jednak naciągnął smyczkę na tyle, że lekko mnie podduszał.  Wstał, ja również, zaciągnął mnie do łazienki. W trakcie jednak wyszło, że nie zrobiłam jeszcze jednej rzeczy i odesłał mnie do jej wykonania (dostałam za to karę, że musieliśmy przerwać przeze mnie). Więc dokończyłam, a czas pozostały na oczekiwanie aż On skończy, spędziłam czekając w pozycji pod lustrem. 
Przyszedł, rozsiadł się naprzeciwko stołu, nakazał zrobić pokaz zachęcający Go. Więc poudawałam nieco kotkę, ocierając się o nogi stołu, wyślizgując się, wypinając się, zachęcając do skorzystania. Weszłam na stół, rozsiadłam się przed Nim, zaczęłam zabawę swoją cipką, oraz tyłkiem - do cipki ładując coraz więcej palców. W pewnym momencie mi przerwał, nakazując włożyć korek na Jego oczach. Tą puchatą kuleczkę... Poszłam po żel, po ten korek, wsunęłam go gładko w siebie pod Jego okiem. 
On wstał, przerzucił mnie przez stół, uderzył ręką parę razy w pośladki, potem sięgnął po głaskacza. Padło tyle razy, że zaczęły mi łzy kapać z oczu, więc zmniejszył siłę, dokończył i dał mi chwilę przerwy zanim sięgnął po trzepak. Kiedy skończył, zaprowadził mnie pod lustro, pokazać mi siebie samą... Zapłakaną, z wypiekami na twarzy, kazał zarzucić sobie ręce na szyję - stojąc do Niego tyłem, musiałam się wyciagnąć, żeby sięgnąć... A później wytrzymać tyle, ile mówi, mimo ogromnego dyskomfortu fizycznego. Kolejne ciepło, które rozeszło się po ciele kiedy wszedł ... Pokołysał się przez chwilę i nakazał położyć się na stole na plecach. Stół jest dość mały, więc głowa mi nieco spadła w dół - na idealną wysokość Jego penisa, którego teraz wepchnął mi po same jądra.
Głębokie gardło w tym ułożeniu jest niesamowite, zapewne nie tylko dla mężczyzny. Podniecałam się, On znowu wchodził powoli, dając mi czas na złapanie oddechu. Bawił się moją cipką, kiedy ja zaczynałam Go pochłaniać coraz głębiej i głębiej... Aż znowu wszedł we mnie, trzymając mnie za sutki. Wyjął korek, wszedł, kazał dojść.... Więc doszłam. 
Na tyle się rozluźniłam, że po kolejnej sesji z rżnięciem, zwyczajnie się spuściłam na Niego, na stół, na podłogę. Zmusił mnie do stania w tej kałuży jeszcze przez jakiś czas, dopóki nie zmieniliśmy pozycji. Więc znów wylądowałam na plecach, z szklanym dildkiem w cipce, oraz Jego penisem w tyłku i nakazem dojścia kolejny raz. Po tym miałam chwilę przerwy.
Jak wróciłam do pokoju, to stół stał idealnie naprzeciw lustra a wanda była wpięta do kontaktu... Kazał położyć się na plecach na stole, niczym lekarz, podszedł z boku jak do pacjenta, uruchamiając wibracje na najwyższe obroty. Nie miałam szans, doszłam głośno, gwałtownie, On wyrwał mi ten orgazm z ciała, przedłużając go. Szybko zmusił do dojścia po raz drugi, choć sądziłam że nie miałam siły. Nie ja o tym decydowałam. Poddałam się.
Jakimś cudem wykonałam polecenie zejścia ze stołu, położenia się na łóżku. Zarejestrowałam, że mówi do mnie, że wie że już mam dość, ale jeszcze trochę, że teraz może robić co chce (jakby cały ten czas tego nie robił), uruchamiając wandę po raz trzeci. 

Wypadłam z toru. Zacisnęłam się tak mocno podczas orgazmu, że zabolał mnie mózg i ciało. Bezwiednie chwyciłam swoją szczękę dłońmi bo czułam, że albo mi się na wieki zaciśnie, albo opadnie. Pojawiła się zielona plamka, która znikła, jak wstałam ok 10 minut później. Łzy w sumie same pociekły, miałam wrażenie, że patrzę na tą scenę z boku i jest w cholerę dziwna. On... Również odleciał. Spiął się, żeby utrzymać się na tej fali, niestety przegrał z moimi mięśniami. ja sama z nimi przegrałam. Czułam jak coś ze mnie cieknie, jak On cieknie, jak bije od Niego żar. Miliony myśli między nami. Nieład dookoła. Kałuża na podłodze. On, roztopiony. Ja zmarznięta, wypompowana z sił. Jaskrawe światło. Ból miednicy i ramion. 
Jak już się otrząsnęłam, to Mistrz "przytulił" mnie twarzą do tego, co zostawiłam na podłodze. Idealne upodlenie na sam koniec. 







poniedziałek, 15 października 2018

są takie dni

Zastosowanie praktyczne relacji w życiu codziennym, z przymrużeniem oka:

Czasem dopada mnie takie napięcie przedmiesiączkowe, że współczuję (tak, współczuję) Mistrzowi, że musi się ze mną użerać. Ja sama ze sobą wytrzymać nie mogę i mam ochotę się wysłać na księżyc. W takich dniach mój nastrój jeździ sobie w najlepsze na rollercoasterze, a ja mam ochotę lać się po mordzie naprzemiennie z samotuleniem z poduszką. On natomiast zachowuje stoicki spokój - i jeśli jakimś cudem podniesie Mu się ciśnienie, to zaraz robi tą swoją dobrotliwą minę (która mnie naprzemian wkurwia i rozczula), i podchodzi przytulić, tudzież rzuci jakiś kąśliwy żart, który albo doprowadza mnie do śmiechu, albo do płaczu. Ale jest Mistrzem również dlatego, że idealnie dostosowuje swoje zachowanie do danego nastroju. Potrafi mnie jeszcze bardziej wkurwić tylko po to, żebym pękła, żeby to wszystko się wylało. Ale Wczoraj było takie apogeum, że mi wstyd za to.

Jednym z moich zadań jest co miesiąc panować nad sobą i nauczyć się spuszczać to powietrze z siebie w sposób kontrolowany. Zauważyłam jednak, że ilość miesięcy się wydłuża pomiędzy takimi atakami. Ze dwa lata temu rzucałam się jak kobra co miesiąc. Potem dostałam zadanie, i syczałam co dwa miesiące. Potem co trzy. A teraz taką hardkorę ostatnio miałam w chyba czerwcu. Chyba, bo nawet nie pamiętam. 
Praca nad tym, spowodowana motywacją (pochwałą) i pomocą Mistrza powoli odnosi sukces. Ale i tak mi wstyd za każdym takim razem kiedy zaczynam się rzucać, bo mam wrażenie, że znowu poddałam, a to już są takie momenty, że nad tym nie panuję. On jednak wtedy mi zwraca uwagę, że tak tego nie traktuje. 



A planowany wczoraj seans na stole przeszedł mi koło nosa :<




sobota, 13 października 2018

spotkanie

Mieliśmy bardzo fajne spotkanie w ten weekend, połączone z pysznym winem. Dziewczyny klimatyczne, wiec można było bez żenady i rumieńców rozmawiać o dosłownie wszystkim, wymienić się uwagami i poradami, oraz zrobić prezentację tego czy tamtego. Było niesamowicie naturalnie. Luźno. Sympatycznie. I intymnie :)
Jest jedna rzecz, której trochę żałuję, ale z powodu wypitych kieliszków zarówno ja, jak i Mistrz odmówiliśmy. Chodzi o orgazm, który miałabym osiągnąć przy nich, jako widzach. Kwestia fizjologii, mogłabym dochodzić długo za długo i stresować się tym niedojściem jeszcze bardziej, co jeszcze bardziej by wszystko wydłużyło. Być może na trzeźwo, jeśli zdarzy się okazja do zrealizowania tego pragnienia, tym bardziej jeśli byłoby to zadaniem do wykonania... To czemu nie. Wyzwanie... Jak sobie pomyślę tak na chłodno, to jest to wręcz podniecające. Póki co zostajemy jak zawsze, własnymi współwidzami w tym dwuosobowym teatrze ;)





czwartek, 11 października 2018

alegoria o broszce w kształcie pszczoły


Nie tak dawno temu, na obrzeżach większego miasta istniał pewien osobliwy, nieco zakurzony sklepik pełen cieszących oko drobiazgów. Ów przybytek prowadzony był przez charakterystycznego jegomościa w okularach, nie rozstającego się z nieco wyblakniętą bandaną na ręku, oraz łańcuszkiem przy kieszeni spodni. W oknie sklepiku cały rok była ta sama wystawa, sam sklepik zaś nie podejmował żadnych prób reklamy, poza powieszeniem przy drzwiach małej tabliczki z jego nazwą. 
"Drobiazgi u Maurycego" - głosiły litery, klienci natomiast krążyli od otwarcia, do zamknięcia, czasem nawet koczowali pod zamkniętymi na dwie czerwone kłódki drzwiami.
Właściciel prowadził biznes na zasadzie komisu - można było w sklepie sprzedać coś, kupić coś, wymienić coś. Istniała jednak pewna zasada: trzeba było znać cenę - i mieć odpowiednią walutę. A było tam wszystko, czego tylko dusza zapragnie, również nieco bardziej osobliwe przedmioty, w stylu misterne broszki; zapakowane w stare i nieco zżółknięte kartoniki, ułożone alfabetycznie w szafce z szybką. Klienci przechodzili obok tej witryny nieco obojętnie, odwracając wzrok. Dawno już pozbyli się tego typu rzeczy ze swoich domów, a ten jegomość trzyma to tak, na widoku. W dodatku w centralnej części sklepu. Zdecydowanie woleli zupełnie inne, prostsze rzeczy, stąd nie brakowało sprzedających broszki za bezcen właścicielowi sklepu.
Któregoś dnia próg przekroczyła kobieta w szarym płaszczu. Z wyglądu przeciętna; na tyle - że mijając ją na ulicy, w pierwszym odruchu można by jej nie zauważyć. Ona jednak zdawała się być niesamowicie pewna siebie, nosząc wysoko głowę i omiatając otoczenie bystrym spojrzeniem. Jej zielone oczy powoli przesuwały się po wszystkim, co było dostępne w "Drobiazgach", jednak prawdziwe zainteresowanie okazała zatrzymując się na witrynie z kartonikami. Bezwiednie krążyła dłońmi po szybie, jakby chciała ją pogłaskać, szczególnie jedna broszka wpadła jej w oko. Gdzieś za jej plecami wyrósł właściciel, jednak nie podszedł bliżej. I ona, i on wiedzieli wszakże, czym tak naprawdę były te broszki, i że decyzja kobiety o ich kupnie została już dawno podjęta.
- Tak długo jej szukałam...
- Życzy sobie pani ją zapakować?
- Poproszę.
Kobieta wzięła szary kartonik, podarowała właścicielowi jedną ze swoich łez i wyszła ze sklepu. Idąc, miała wrażenie, że z każdym krokiem idzie coraz lżej i coraz bardziej sprężyście, jakby zaraz miała odlecieć. Miasto nagle wydało się bardziej nasycone barwami pomimo szarości i nieba skąpanego w ciężkich chmurach. Nawet droga do domu - choć przez nieciekawe dzielnice, teraz minęła szybko i bez zaczepek podchmielonych miłośników tanich, ale procentowych trunków.
Kobieta cicho przekręciła klucz w zamku i przekroczyła próg mieszkania. Kopnięciem odrzuciła buty na bok, strąciła płaszcz z pleców; ten z cichym szelestem zbił się w kulkę na podłodze. Wskoczyła na łóżko, w dłoni trzymając szary kartonik jak skarb. Tylko słyszała w opowieściach o niezwykłej broszce w kształcie pszczoły - nie do pomylenia z żadna inną, bardziej pospolitą broszką o tym kształcie. Ta, zakupiona dzięki łzie, wyglądała jak żywa - jakby ktoś próbował stworzyć metalową pszczołę. Jej skrzydełka połyskiwały w świetle, odbijając wpatrzone w nią zielone oczy kobiety. Odnóża z delikatnymi, metalowymi włoskami, wraz ze złotym pyłkiem. Choć była z tak twardego materiału, wyglądała na miękką - kobieta odruchowo przejechała po wierzchu palcem i ukłuła się. Pomyślała wtedy o wszystkich poprzednich broszkach na jakie się natknęła. Zarówno samodzielnie poszukując, jak i z polecenia znajomych, mniej lub bardziej trafione prezenty, albo sztuki kupowane bez przemyślenia czy w pośpiechu.
- Jest piękna i tak. - pomyślała, ssąc ukłuty palec.
Kobieta wyłuskała się do reszty z ubrań - naga, podeszła do lustra i zapięła metalowego owada na skórze tuż pod obojczykiem. Wyglądało więc, jakby usiadł nieco powyżej jej piersi, spijając nektar jej krwi. Kobieta teraz poczuła się kompletna. Zamknęła oczy, położyła się na plecach na podłodze. Miała wrażenie, że broszka żyje, że czuje delikatne pulsowanie przy swoim sercu. Było jej ciepło, choć podłoga taka nie była. Zasnęła mimo niewygody, pogrążając się we śnie tak realistycznym, jakby wszystko zdarzyło się naprawdę.
Śniła o tym, że nie przejmuje się niczym. Robi to, co pragnie, jakby jutra miało nie być, oddaje się całkowicie samej sobie. Jest sobą, nikim innym. Spadły wszystkie maski, wszystkie płaszcze jakie zwykła nosić. Nie chciała się budzić - nigdy nie czuła się lepiej. Wirowała i wirowała, aż całkowicie zniknęła.


Znaleziono ją martwą po paru dniach - zaniepokojony pies sąsiadki nie chciał odejść od drzwi mieszkania kobiety, drapiąc i szczekając. Wezwano służby, wyważono drzwi. Na środku pokoju leżało ciało młodej, dwudziestokilkuletniej kobiety. Trzymała się ona kurczowo za serce, jej twarz jednak zastygła w łagodnym i błogim wyrazie. Sekcja zwłok wykazała, że zmarła ona na zawał, małe śledztwo - że zostawiła męża (separacja) i córkę. Pogrzeb był skromny, wśród gości jednak dało się zauważyć właściciela "Drobiazgów". W brustaszy jego marynarki tkwiła przypięta piękna broszka, misternie wykonana pszczoła.
Kolejna do kolekcji jego broszek.



 [zadanie]


list

Pozwolisz, że podsumuję naszą ostatnią rozmowę?

Pierwsza ściana, za którą się schowałam pojawiła się wraz z pierwszą karą. Była ona postanowieniem niepopełnienia tego błędu w przyszłości. Z każdą kolejną karą lub rozmową wychowawczą, zaczął powstawać labirynt stworzony z takich ścian, gdzie brałam sobie naukę do siebie, starając się jeszcze bardziej i śrubując siebie samą na Twoją rzecz. W końcu jakby nie było, Twoje szczęście i spełnienie twoich potrzeb jest dla mnie priorytetem. A że kierunek patrzenia mamy ten sam, to motywowało jeszcze bardziej do tego, by kar nie otrzymywać i robić wszystko, byś był jak najbardziej zadowolony. Do przewidzenia było, że w końcu utknę gdzieś pośrodku i nie będę potrafiła wyjść.
Bo oto się okazało, że Ty... Nie jesteś zadowolony z efektu jaki osiągnąłeś, a ja jestem nieszczęśliwa z tego powodu. Uważasz, że poświęciłam się za bardzo, zapominając o sobie. Paradoks... Wszystko co robię, robię wpierw z myślą o Tobie. Oczywistym jest, że są rzeczy które mi się nie podobają, ufam Ci jednak na tyle że wiem, że są one konieczne. Zaakceptowałam to, przez co byłam w zgodzie z samą sobą. Oswajałam je (i dalej mam zamiar to robić), natomiast te nieodpowiednie wyrzucałam, podając Ci argumenty, dlaczego. Jesteś mądrym człowiekiem. Masz w końcu to samo, tyle że w stosunku do mnie, i tak się uzupełniamy, wspierając się wzajemnie.
Ja chyba jednak chciałam.. bardziej?
Być może miałeś rację mówiąc, że bywały momenty gdzie bywałam kimś, kim nie jestem, dostosowując się w pełni, po drodze gubiąc swoje własne, wewnętrzne potrzeby. Mimo tej "ofiary" uważam, że było to konieczne, żeby móc dobrze Ci służyć, być bezgranicznie posłuszną, poddaną. Jednak wiemy oboje, że Ty również zrobiłeś błąd, który musimy naprawić.
Teraz jest moment na zburzenie ścian i wyjście z labiryntu, a Ty podasz rękę żeby w tym pomóc. Moją rolą tym razem jest z tej pomocy skorzystać, a raczej... Umieć skorzystać bez wyrzutów sumienia, że nie byłam samodzielna. Bo w końcu po to mam Ciebie.


SOMETHING IN MY HEART