Niedawno
mi to uświadomił, a ja zdałam sobie sprawę z własnego niezrozumienia
tego, co On oferuje a tym, co myślałam że jest i czym powinno być.
Przede wszystkim, dałabym sobie po mordzie za to "powinno być" ale mam
zakaz. No i to nie jest moja rola, że sama sobie.
Był czas, ze zarzucałam Mu, że jest mało stanowczy, niekonsekwentny.
To
było jak włączanie wielkiego i czerwonego guzika, który z kolei odpalał
najgorszy z możliwych trybów a te rozmowy zwykle kończyły się karą dla
mnie.
Myślałam,
że przy najdrobniejszej przewinie już będzie kara (bo powinna być, skąd
miałam takie przeświadczenie-pewnie za dużo się naczytałam) i
zwyczajnie nie rozumiałam, kiedy tej kary nie było-lub w moim odczuciu
była za łagodna. Miałam wrażenie, że w jakiś sposób oszukuję-nie wiem,
skąd się to wzięło ale odruchowo dążyłam do tego, aby jednak ta kara
była.... Miałam również wrażenie, że Mistrz mi odpuszcza, że za bardzo
mi folguje, że to nie tak powinno być, bo w końcu Dominujący powinien
być konsekwentny. Owszem, powinien być. Ale w związku, gdzie widzimy się
codziennie, zwyczajnie się nie da cały czas utrzymywać konsekwencji i
są miejsca, w których się odpuszcza z różnych przyczyn-lenistwa, braku
konieczności, braku winy (mimo, że ja sądziłam inaczej, ale moje zdanie
mogę sobie zwinąć w takim wypadku i wsadzić w.. ). W naszym jednak
przypadku zwyczajnie się nie da. Co nie znaczy, że nie ma dyscypliny. Po
prostu nastąpiło dopasowanie i wyciosanie elementu idealnego. A
dyscyplina-nie zawsze jest fizyczna, u nas jest to głównie psychiczna
cecha.
Po
drugie-Mistrz stwierdził któregoś razu że to zakrawa na hipokryzję
kiedy On wymaga danej rzeczy ode mnie, a sam się tego nie trzyma. Że
byłoby to niesprawiedliwe wobec mnie. I że są rzeczy, które powinniśmy
robić wspólnie, niezależnie od czegokolwiek.
Po
trzecie-nie rozumiałam tego i próbowałam sama siebie dyscyplinować (z
miernym skutkiem) lub samokarać (co włączało jeszcze większy, czerwony
przycisk i zwyczajnie odpalałam turborakietę w kierunku "ooo, to masz
teraz przejebane"). Tego również nie rozumiałam, ale wtedy powiedział
mi właśnie coś takiego, przez co stuknęłam się w czoło na swoją własną
głupotę w tej kwestii.
Wszystko co robi, zamyka się w prostym stwierdzeniu. I jeśli ma takie życzenie, bądź taki kaprys, czy po prostu taką wizję-to nigdy nie jest to ze szkodą dla mnie, mam się dostosować i nie dyskutować.. Zadziwiające, że ufam Mu w sytuacjach zagrożenia życia, a wyszła nagle ignorancja na taką podstawę.... Ale oczywiście szukałam dziury w całym i drążyłam, często całkowicie niepotrzebnie.
Każdy zapewne ma swoje zasady a my mamy swoje własne.
Nie każda przewina będzie karana, są rzeczy poważne i są pierdoły.
Przed każdą karą-dostaję ostrzeżenie, lub nawet dwa ostrzeżenia.
Kara jeśli już jest, zawsze bardzo boli, albo ciało albo mózg.
Długość kary zależy ode mnie (tylko fizyczne to wyjątki).
Jest szansa, że obchodzimy się bez kary, bo wystarczy surowa i szczegółowa rozmowa.
W ciągu tych nieco ponad dwóch lat miałam tylko parę kar. Ale z takim skutkiem, że pamiętam je boleśnie do tej pory....
Mistrz ma swój własny system, który dopiero teraz zrozumiałam.