poniedziałek, 20 maja 2019

pewne pytanie

Co by było, gdyby Mistrz okazał się uległym mężczyzną? Taka myśl przyszła mi do głowy po jednym pytaniu, w temacie uległego mężczyzny:
Czy gdybym była w związku z uległym, czy szukałabym Pana, aby móc się poddać?  

Czy starałabym się przekuć rzeczywistość w osobisty sukces, zadowalając i Jego, i siebie? Czy zamiast mówić dzisiaj o uległości, mówiłabym o dominowaniu? 
Wiecie, że u nas to wszystko wyszło z czasem. Kolejny etap, choć od początku to On był niejako Osobą decyzyjną. Zdecydowanie wiele cech wspólnych i zainteresowań. Oboje w zasadzie od początku korzystaliśmy z różnych przedmiotów i do pewnego momentu klimat nie był nam potrzebny do ich używania. Jest dobrze jak jest. Ale...
Czy mając tyle lat co wtedy, kiedy zaczynałam związek z Mistrzem.... Czy wybrałabym świadomie lub nie kogoś, komu to ja będę przewodzić? Nie jestem tego pewna. Pod tym względem miałam raczej jasno określony cel, oraz sylwetkę tego, czego poszukuję. Dwie, może trzy cechy wewnętrzne, jedna zewnętrzna. Nie miałam wielkich wymagań, patrząc na swoje koleżanki które czasem szukały nie wiadomo czego (ciekawe, czy wiedziały czego konkretnie). Nie byłam też na tyle silna.
Jak sobie teraz o tym myślę, to chyba szukałam podświadomie Kogoś, na kim i ja będę mogła się oprzeć. Do Kogo będę mogła przytulić się w nocy. Osoba, która będzie w stanie realnie mi pomóc. Gdybym była w stanie sama siebie uratować.... To w tym momencie zapewne byłabym sama. Bo seks... Kobieta znajdzie gdziekolwiek, bez problemu. Potrzeba więzi to, jakby nie patrzeć, również potrzeba choć skomplikowana, nie każdy ją ma. A skoro wszystko mogłam sama, to po co mi Ktoś?
Gdybym jednak związała się z uległym mężczyzną i była między nami więź złożona z uczuć... To chciałabym mieć Go tylko dla siebie i zapewne starałabym się wpasować, dostosować do Jego potrzeb. Moja uległość zostałaby uśpiona, zakopana głęboko. Pisałabym pewnie o dominacji, szukała porad i informacji, tak jak teraz. Natomiast gdyby mimo moich starań był nieszczęśliwy.... Obawiam się, że jedyną słuszną drogą byłoby rozejście się. Czy wtedy odkopałabym uległość i poszukiwałabym Pana? 
Nie. Bo u mnie nie jest to cecha określająca typ związku. Dobrze, jeśli wyszłaby z czasem.

Wróciłam do punktu wyjścia.


wtorek, 14 maja 2019

w internecie nic nie ginie

Czyli luźne rozkminy w temacie informacji wrzucanych w różne miejsca w necie i praw autorskich do nich.

Na pewno wielokrotnie trafiliście na blogi poświęcone danej tematyce, okraszonej wieloma zdjęciami zaczerpniętymi z internetu. Super, jeśli jest podany autor i źródło, w większości przypadków jednak nie ma takiej informacji. Oczywiście istnieją bazy zdjęć, zarówno bezpłatne (przy czym mają opcję dobrowolnej dotacji na rzecz danej bazy) jak i płatne, na zasadzie nabycia praw do ich wykorzystywania. Temat praw autorskich to temat rzeka - kradzieże intelektualne były, są i będą. I znowu - super, jeśli autora danej informacji pyta się o zgodę na wykorzystanie u siebie jego własności. Bo biorąc pod uwagę kwestię obrazkowych blogów - nic do nich nie mam, wręcz przeciwnie: uważam za duże ułatwienie w wyszukiwaniu danego tematu. Bo często te treści po prostu nie zawierają zdjęć prywatnych, prędzej są to fotografie komercyjne czy uwiecznione sesje foto, zawsze też może się zgłosić autor żądający usunięcia lub podpisania, z czym zwykle nie ma problemu. Tym lepiej. Zależy też, w jakim celu wykorzystuje się czyjąś własność - czy są to cele prywatne (np czyjeś zdjęcia zapisane w prywatnym folderze na prywatnym komputerze, tylko do wglądu), czy komercyjne (np wykorzystanie zdjęcia w konkursie czy stworzenie intratnego profilu). Natomiast nie ma się co czarować - pod tym względem internet jest bardzo duży, i w zasadzie często nie chce się dokładnie szukać, skąd dana rzecz pochodzi, a tym bardziej pytać.

Na zamkniętych forach i czatach jest dość swobodny przepływ zdjęć, filmików i informacji, nie tylko "anonimowych", ale również prywatnych właśnie, pochodzących od samych użytkowników. Mają one za zadanie zainspirować, zachęcać, bywają powodem dyskusji. Informacje czasem bardzo ogólne i anonimowe, niekiedy zaś pozwalające dokonać identyfikacji tego, kto jest autorem... Wprawny osobnik śmigający w programowaniu bez problemu odnajdzie właściwy adres IP z którego dana rzecz wpadła, a po nitce do kłębka - również informacje personalne. Dlatego tak ważne zwykle jest, aby zamknięte dla ogółu miejsca miały choćby podstawową selekcję tego, kto uczestniczy w takiej społeczności. Na bieżąco monitorować wszelkie odchylenia oraz nadużycia i reagować możliwie jak najszybciej. 

Klimatycznie rzecz biorąc, to niejednokrotnie w rozmowie pytałam danej  osoby, czy ma podpisany jakikolwiek dokument chroniący jej wizerunek uwieczniony na zdjęciach wykonanych dla Pana, czy przez Pana. Żaden z moich rozmówców nie zawracał sobie tym głowy. Do tej pory upieram się przy swoim zdaniu, że to jest niesamowicie ważne, na równi z omawianymi granicami względnymi i bezwzględnymi. Bo w razie rozejścia zwyczajnie chroni dupę przez ewentualną zemstą w postaci rozpowszechnienia informacji intymnych, pozwala szybciej wyegzekwować ukaranie. Pragnę wierzyć, że wszyscy, z którymi podjęłam ten temat trafili po prostu w uczciwe osoby.

W internecie nic nie ginie. Raz wrzucone, zostaje tam na zawsze. I w zasadzie nie wiadomo, do ilu osób może dotrzeć dana treść, ani w jaki sposób zostanie ona jeszcze wykorzystana, poza udostępnieniem dalej. Nie każdy jest uczciwy, a w w tym cyfrowym morzu istnieją również grupy specjalizujące się w wyłapywaniu prywatnych treści, a następnie wykorzystywanie ich w sposób podpadający pod niejeden paragraf. Mam nadzieję, że w przypadku klimatycznych panuje niepisana zasada - gdy niechcący kogoś się odnajdzie i zidentyfikuje, to po prostu nie podejmuje się działań, a wiedzę zachowuje dla siebie. Przynajmniej ja tak robię.
Ale czasami aż dziwi, jak niejednokrotnie są osoby dosłownie podające się na tacy - a klimat to ich wielka tajemnica, skrywana przed poukładanym światem ogólnym. 

Idealnie: mieć świadomość tego, że umieszczone zdjęcia, czy inne informacje mogą wyciec i wpłynąć w codzienność, burząc dotychczasowy porządek. Warto rozważyć dobrą selekcję tego, co mimo wszystko chce się umieścić - że nawet jak wycieknie, to nie narobi syfu.


piątek, 10 maja 2019

rozmówki #6

Pijemy kawę, w pewnym momencie dzwoni jeden z klientów. Mistrz prowadzi rozmowę techniczną, a ja postanawiam nieco Go wytrącić z tego porządku. Na Jego oczach zaczynam bawić się paluszkiem: wkładam go do ust, oblizuję, paluszek zsuwa się niżej. Drugą ręką zaczynam dotykać piersi, nieco je odsłaniając. Widziałam, że stara się nie patrzeć w moją stronę i skupić na rozmowie, ale dwa razy się zawahał nad tym, co miał dalej powiedzieć. Nie rozmawiał długo. Skończył, wstał z krzesła i podsunął mi go, żebym przełożyła się w pół. Więc, głową w dół, brzuch na krześle, tyłek wypięty, nogi zahaczone o podłogę. Szybka akcja, połączona z naprawdę mocnymi czterema uderzeniami w tyłek (zawsze liczę tak mocne), ból na granicę płaczu, rozbity ciągiem dalszym. Po wszystkim, w lustrze ukazały się podbarwione na fiolet palce Mistrza, który żartobliwie ich ułożenie porównał do motylka, który przysiadł na pośladku. 
- Widzisz, czym się kończy pokazanie mi cycków?
- i właśnie dlatego staram się ich Tobie nie pokazywać. nie uderzyłeś z całej siły, prawda?
- Nie, ale to było od serca. 
- to pewnie się dowiem jak to jest z całej siły, gdzieś za rok - dwa?
- Bo?
- bo pewnie tyle zajmie mi przyzwyczajenie się do bólu? jeszcze rok temu nie byłabym w stanie znieść fizycznie tego, co obecnie czasem wpada. za rok zapewne zniosę jeszcze więcej. 

Osobiście (i po cichu), to ja to nazywam ubijaniem dupy na twardo.

znalezione w internecie


😉

czwartek, 9 maja 2019

BONDING

Miałam przyjemność obejrzeć z Mistrzem ten serial, dostępny na Netflixie. Odcinki mają mniej więcej 15-16 minut, pierwszy sezon składa się z siedmiu części. Cytując opis: "Nowojorska studentka, która dorabia wieczorami jako domina, składa przyjacielowi gejowi ze szkolnych lat nietypową propozycję."
Propozycja ta polega na byciu jej asystentem - można powiedzieć, że niedoświadczony klimatycznie laik wpada nagle w świat dominacji, uległości i skrajnych fetyszy, które  realizują odwiedzający ową Dominę klienci. Do tego dochodzą problemy prywatne obojga, moralne dylematy, walka z samym sobą na wielu płaszczyznach i próba akceptacji własnej rzeczywistości.
Całość wyszła zgrabnie, momentami śmiesznie, na próżno szukać przesadnej golizny pomimo wielu, wielu rozbieranych scen :) Nieklimatyczni potraktują to zapewne jako zabawną parodię bdsm, kolejny naprawdę świetnie zmontowany serial. Klimatyczni..... Nam się dobrze oglądało, cięty humor, dużo przekleństw, gagi sytuacyjne tym zabawniejsze, na ile sami czegoś doświadczyliśmy. Zmusza do zastanowienia się nad aspektami bdsm w życiu codziennym, konsekwencjami płynącymi z realizacji fantazji i tym, co może się wydarzyć kiedy uzewnętrzni się światu swoje drugie ja.

Bardzo polecam, jako ciekawostkę.




#recenzja