wtorek, 30 października 2018

moja fantazja (#11) do zrealizowania

Ponieważ udało się mi służyć jako żywy talerz czasami marzą mi się też inne przedmioty. I pomyślałam, że chciałabym usłyszeć od Mistrza polecenie wykonania dla Niego stołu, lub też samodzielnie wyjść z taką inicjatywą. Albo półki. Albo lampy. Generalnie wszystko to, co krąży wokół fornifilii.


Przykładowa scena:

Wieczór, Mistrz zażywa kąpieli, a ja szybciutko szykuję pokój i siebie. Wyciągam naszykowany wcześniej blat, tacę z kolacją (zrobiłam makaron z krewetkami w serowym sosie) dla Niego oraz kieliszek i białe wino. Do cipki wkładam kulkę na łańcuszku, wciągam pończoszki i szpilki. Kładę to na krześle, a blat na swoje plecy, przyjmując pozycję na prosto. Na czuja stawiam na blat tacę, i zastygam w bezruchu. Nie widzę Jego miny, kiedy wchodzi do pokoju, ale aż po krańce włosów czuję, że jest zaskoczony widokiem. 
Zasiada powoli, słyszę, jak nalewa do kieliszka wina. Jak po chwili stuka w talerz widelcem, jak przeżuwa i połyka, jak przepija. Czuję, jak lekko drga blat pod wpływem naporu Jego łokci. Czuję, jak jedną ręką przesuwa po cipce, zahaczając palcem o łańcuszek. Próbuje podszczypywać pośladki i uda, pociągać coraz mocniej za łańcuszek. Jak rozsmarowuje moje wydzieliny dookoła cipki. 
W pewnym momencie wstał, słyszę, że zabrał talerz, wyszedł, wrócił, nalał wina. Nagle wyciągnął kulkę i z całej siły starałam się nie poruszyć, choć to zwykle jest ciężkie zadanie. Czułam, jak wkłada za to coś innego (kulkowy dildek), a później położył nogi na blacie i włączył telewizor. Jest mi coraz ciężej z powodu sporego ciężaru. Odczuwam to coraz bardziej, moje kolana również, z cipki się leje po udach. Ale to On zadecyduje, jak długo. Mebelki w końcu nie mówią.


niedziela, 28 października 2018

wyjście

Ponieważ mieliśmy okazję w weekend oficjalne wyjście, to wypadałoby się jakoś ogarnąć "do ludzi" ;) W moim wypadku oznaczało to makijaż (ostatni zrobiony ze dwa lata temu), sukienkę i ogólną aparycję. 
Mistrz oczywiście nie ułatwiał i podczas malowania twarzy co rusz rzucał różne (kąśliwe) uwagi, które rozpraszały. Doradził sukienkę, z dwóch zaproponowanych przeze mnie. Wybrał kolor cieni, jakie miałam nałożyć na powieki, w zasadzie trzy najmniej napigmentowane, najdelikatniejsze kolory w całej osiemnastoelementowej paletce. Patrzył na ręce podczas tej czynności, chyba pierwszy raz odkąd jesteśmy ze sobą ogólnie, oceniał moje marne umiejętności. A ja przed lusterkiem stawałam się kimś innym, jak Kopciuszek w bajce. Do tego ułożyłam włosy, włożyłam pończochy z szeroką koronką. Ubrałam prostą, ale zwiewną czarną sukienkę (pensjonarka), czółenka na niewielkim i stabilnym obcasie. 
Nie byliśmy tam zbyt długo, z racji ogólnych okoliczności.
Ponieważ jeszcze na sali wydał polecenie nieprzebierania się po przyjeździe do domu, zastanawiałam się całą drogę powrotną, nad czym On tak rozmyślał i co planował. 
Jak tylko weszliśmy, ściągnął mi sukienkę, więc w samej bieliźnie i pończoszkach biegałam po mieszkaniu szykując wszystko, żeby dzieci bez problemów znalazły się w łóżkach. Ale napięcie seksualne między nami było... namacalne. Jego zapach kusił i zachęcał do łaszenia się o pieszczoty, chociaż otarcie skóry, chociaż jedno spojrzenie. Nalał wina do kieliszków. Kiedy tylko Starsza ucichła, rzuciliśmy się na siebie. Chciałam jak najszybciej poczuć Go w sobie, przy delikatnym tylko odchyleniu rąbka majtek. Zejść, by zrobić Mu dobrze ustami. 
Zaczął odgrywanie sceny, gdzie On - Klient, przypomina że ja, ekskluzywna kurwa, jest w pracy. Więc zrobiłam striptease, ostatecznie zostałam w samych pończoszkach. Pomoczyłam winem palcem swoje sutki i spiłam ustami spływające krople. Robiłam Mu dobrze oralnie najlepiej jak umiałam. Kręciłam się na Jego nodze jak fryga. Masowałam Jego jądra z całą czułością i ostrożnością, jaką powinnam. Siadałam na Niego i robiłam sobie Nim dobrze; On natomiast sączył wino i obserwował, od czasu do czasu wtrącając uwagi. Był moim centrum, moim Klientem - priorytetem więc trzeba było Go zadowolić. 

Udana scena. I naprawdę pyszne (choć nieco słabe) wino truskawkowe ;) 💃💃


nie umiemy w bedeesemy.

Pozwolę sobie dzisiaj nieco ulać.
Powoli, bardzo powoli dochodzimy do wniosku, że nie umielibyśmy się odnaleźć w jakiejkolwiek innej jak ta relacji. Jesteśmy z jakiejś innej planety...
Przyjęłam do wiadomości kilka zasad podstawowych. Dodałam do tego kilka ogólnych z bycia człowiekiem. Wyszło coś, w czym występuje partnerstwo, szacunek, świadomość, szczerość, zrozumienie. Gdzie On, podczas deptania mnie, obszczywania, czy bicia, dalej zachowuje do mnie faktyczny szacunek. Gotowy przerwać daną czynność w każdej chwili. Czy to seans, czy to kara. Czy to czyni Go moim Panem? Tak, bo ciągle ma mnie w posiadaniu. W jakimkolwiek momencie czuję Jego opiekę, czujny wzrok, Jego siłę psychiczną. W dowolnym momencie dostanie ode mnie wszystko, czego zachce. Ja otrzymuję w zamian wsparcie, nie tylko jako Pan, ale także jako Partner. Mimo hierarchii, nie boję się szczerze powiedzieć Mu w twarz, że jest chujem bez serca. Że czasem mam go dość, że może się odpierdolić. On również nie pozostaje mi dłużny i odpowiada szczerością, na bieżąco mówi to, co myśli i co zwraca Jego uwagę. Nie dostałam (i sądzę, że dostanę) za to kar.
Kiedy mam dzień, w którym rzucam mięsem, On nie bierze mnie na poważnie. Zresztą, ja sama siebie wtedy nie biorę, ale przepraszam Go i tak - robiłam to również zanim weszliśmy w relację.
Dlatego jest tak wiele rzeczy, których nie rozumiem - i chyba nawet nie mam zamiaru udawać, że się staram zrozumieć. Dotyczących zarówno klimatu bdsm, jak i człowieczeństwa wynikającego z tych specyficznych potrzeb. Ale co do człowieczeństwa, każdy ma swoją moralność i nie ma co się nad tym pochylać. Nie mam prawa osądzać nikogo, natomiast jak zawsze mam prawo do oceny ogólnej. I zwyczajnie nie chcę się bawić w poprawność polityczną, bo jeśli opinia ogólna zostaje wzięta za ocenę indywidualną, to pozostaje mi żałować braku dystansu urażonej tą oceną strony. Są rzeczy, które mi się nie podobają, które przeżywam bardzo, zwłaszcza jeśli dotyczą bliskich mi osób.
Wiem, świata nie zbawię - i nie zamierzam. Bo wszyscy jesteśmy dorosłymi ludźmi, podejmującymi swoje własne decyzje - i całkowicie ponosząc indywidualnie konsekwencje owych. 
Ale my wszyscy również jesteśmy hipokrytami. W większym lub mniejszym stopniu, ale jesteśmy. Czasami jesteśmy też tchórzami, czasami egoistami. Czasami mamy dystans do siebie, czasami nie. Żyjemy, myślimy, odczuwamy, popełniamy błędy.

Więc, kiedy czytam o: akceptowaniu patologii klimatycznych, o godzeniu się na wszystko żeby tylko zostać przygarniętym (często przez osobę, która na to nie zasługuje), o braku szczerości w relacji, o łamaniu zasad przez Właścicieli (kosztem uległych oczywiście), o zmuszaniu się do wykonania poleceń ze strachu, o braku szacunku obu stron, o bzdurnym tłumaczeniu egoizmu, o wykorzystywaniu niewiedzy uległych w relacji - to stwierdzam, że nie umiem w bedeesemy. I chyba nie chcę w takie umieć. 
Ale... Świata nie zbawię.

piątek, 26 października 2018

uprawa wanilii

[Wpis z przymrużeniem oka]

Zróbmy coś szalonego, pokochajmy się bez udziwnień, waniliowo, tak jak kiedyś! Powoli, bez siły, porozmawiajmy podczas kołysania się. Urozmaicenie od czasu do czasu nie jest złe, prawda?

Tak, ja też się uśmiechnęłam  ;)


Wszystko było fajnie, do momentu w którym z chyba już odruchu czekałam na Niego w pozycji na ziemi. On nie zwrócił uwagi na to, że w końcu dzisiaj miała być wanilia! Że po cholerę klęczę na tej zimnej podłodze, zamiast leżeć na łóżku i w pełnej krasie pokazać się w tym ślicznym body, rozkładając kusząco nogi? Pończochy również nie chciały współpracować, bo najpierw zrolowała się jedna, potem druga. No i nie powinien był ciągnąć za sutki w taki sadystyczny sposób, oraz wbijać swoich paznokci w moje ciało. Nie powinien był również rżnąć mnie swoimi palcami w ten sposób. Nie tak ostro! Nie powinnam była dochodzić w taki bezpruderyjny sposób kiedy kończył masować mi łechtaczkę. Ale i tak w trakcie tego aktu udało się zwolnić, popatrzeć na siebie. Tak zwyczajnie się sobą nacieszyć bez pośpiechu. Bez siły. Z czułością. Pomimo Jego odruchowego (i w sumie standardowego) zawłaszczenia....
I tak było fajnie ;)

Nie da się powiedzieć, że "kochajmy się waniliowo" - to powinno wyjść samo z siebie. Samo postanowienie to nie wszystko, bo nastroje jedno, chwila - drugie, a ostatecznie i tak wychodzi zupełnie coś innego, bo "tak wyszło".






czwartek, 25 października 2018

scenki


Mam wredny dzień - warczę na Niego co chwila, w końcu przy rozmowie zwyczajnie jestem złośliwa - czyli odpowiadam w taki sposób, w jaki najbardziej nie cierpi. W tej jednej sekundzie On się podnosi z krzesła, ostatnie co widzę to jak napina się cały. Chwyta za włosy i z całej siły ciągnie do ziemi, uderzając moim czołem o podłogę. W tej pozycji drugą ręką wymierza mi takie uderzenie w tyłek, że mam wrażenie, jak mózg wypływa mi nosem. Ból odrętwia nogę i zwykle stronę ciała, po której padło uderzenie. Przez moją głowę przelatuje setka myśli: wstać i wyjść, zacząć na Niego krzyczeć, bić go, kazać Mu się odpierdolić raz a dobrze. W takim momencie mam zwyczajnie dość, apogeum następuje w momencie, w którym każe się podnieść i popatrzeć na siebie. Jestem wkurwiona na siebie, że Go słucham. Więc patrzę w Jego oczy i widzę smutek, troskę, zdenerwowanie, ciekawość. I cała złość, całe to coś, co napędzało od rana na negatywy wyparowało. W sekundę. Przytulam głowę do Jego nogi i jest mi autentycznie głupio, i wstyd. Wiem, że On to rozumie, że wie, co odczuwam i jest to wystarczająca kara, bo czuję się jak gónwo. Jak niedojrzały gówniarz. Tyłek dopiero teraz przestał piec, ale On głaszcze mnie po głowie, po udzie, uspokaja tym swoim spokojnym, miarowym głosem. Zaczynam płakać, ale z zupełnie innego powodu jak na początku.


Po ostatniej fizyczności powstały znaczki. Widziałam, że przygląda się dokładnie każdemu z nich, zwłaszcza jednemu - tam, gdzie zrobiło się rozcięcie, a skóra napuchła jak po użądleniu. Nie było dużo uderzeń, jednak były one najmocniejsze, jakie zrobił dotychczas. Kazał mi podejść do lustra, żebym oceniła, ale... Czerwone pręgi, czerwone plamy, podrażniona skóra. Oboje już wiemy, że znaczki zostaną co najmniej kilka dni. Nie fascynują mnie, podchodzę do nich wysoce neutralnie. Zgodnie oboje stwierdziliśmy, że przez mieszkanie wspólne i codzienne widzenie się, nie mamy potrzeby naznaczać w ten sposób ciała. Ale gdyby to były spotkania?... To najprawdopodobniej dążyłby częściej do takich.
Bo to coś, co można nosić z dumą. Przywołuje wspomnienia jak nic innego, zwłaszcza kiedy pobolewa. Każdego dnia można obserwować, w jaki sposób znaczek się zmienia, jak powoli zmienia barwy - a potem blednie pod wpływem czasu (i odpowiednich maści). Jest jeden plus tamtej sceny - coś odkryliśmy i dzięki temu czegoś się nauczyliśmy. 


Sprzątam, muszę się po coś schylić dość nisko, pozbierać. Okazja dla Niego do:
a) klapsa
b) szybkiego numerku
c) skorzystania z podnóżka
d) zrobienia krzesełka
Gratisowo TEN uśmieszek.