nooo... 😉
Trochę mnie tu nie było.
Pozwólcie, że się w miarę sprawnie streszczę; do końca i od początku.
Na jakiś czas wypadłam z obiegu - choć to może za duże określenie. Bo w obiegu klimatycznym jestem nadal, ale oczywistym jest, że nie tak intensywnie jak wtedy. Dalej są określone preferencje... i potrzeby. Moje, Mistrza. Dalej jesteśmy razem, dalej - choć dużo rzadziej - realizujemy się kierunkowo. Ale coś się zmieniło i jednocześnie zmieniło się wszystko.
Punktem zwrotnym, kamieniem milowym było orzeczenie Mistrza, że dalej tak być nie może. Bo doszłam do stanu, w którym wykonywałam bez sprzeciwu wszelkie polecenia. Wszystko - kiedy chciał i jak chciał. Miał moje ciało, a jednocześnie głowa była gdzieś poza nim, wręcz machinalnie i bezwiednie podążałam za Jego słowami. Idealnie wyszkolona niewolnica. Raz, drugi - zapewne idealnie. Ale sytuacja rozciągała się na dni, tygodnie a potem na miesiące. I w którymś momencie zaczęła Go uwierać na tyle że stwierdził, że niewolnictwo to jednak nie nasza natura. Że jest nudne tylko mieć, a ja przecież byłam dla Niego wyzwaniem. I tak mnie to uderzyło, że się wycofałam niemal całkowicie z roli. Jakiś przełącznik kliknął bezlitośnie. Uświadomiłam sobie że coś, co autentycznie sprawiało mi radość że było obowiązkiem - teraz było tylko obowiązkiem.
Naprawa zajmuje sporo czasu.
Staram się do tego podejść jak do kolejnego etapu. Wszak jesteśmy już trochę lat ze sobą, dalej jesteśmy szczerzy do bólu. To normalne, że i nas dopadła rutyna, jednakże... Dalej poruszam się w wyznaczonym przez M obszarze. Dalej uległość jest moją integralną częścią. Nie przenoszę uległości na dzieci, to będzie Ich wybór kiedyś jak będą chciały żyć; choć wiem, że widzą moje zachowanie względem Niego. Powoli i sukcesywnie składam stare puzzle w układankę, brakujące elementy uzupełniając nowymi kawałkami.
Postanowiłam, że otwieram na powrót bloga do czytania. Myślałam o tym już od dłuższego czasu łapiąc się na rozplanowywaniu swoich myśli i wylewaniu ich w formie tekstu w głowie.


